DZIWNY PRZYPADEK EDWARDA MAZURA

(Podwojny agent czy biznesman?)

 Edward Andrzej Mazur (61 lat), bogaty amerykański biznesman, urodzony w Polsce, mający dwa paszporty: polski i amerykański, spędził 9 miesięcy w areszcie, czekając na ekstradycje do Polski. Następnie, 20 lipca 2007 r. został bezwarunkowo zwolniony na podstawie decyzji sędziego Sądu [Dystrykt Chicago] - Arlandera Keys'a.

W Polsce Mazur był oskarżony o współudział w zamordowaniu byłego szefa policji generała Marka Papały, który został zastrzelony 25 czerwca 1998 r. przed swoim domem w Warszawie. Śledztwo w tej sprawie ciągnie się już 9 lat i ciągle nie widać jego końca.

Wprawdzie zawodowi mordercy, zamieszani w zabójstwo generała, są już dawno w więzieniu lub nie żyją, to dotychczas nie znaleziono śladu prowadzącego do wysoko postawionych osób, które zleciły morderstwo, ani nie znane są ich motywy. Uznano, że zgromadzone przez lata dowdy, które przedstawiono Sądowi Dystryktu Chicago, są niewystarczające, aby zasądzić jego ekstradycję. Nie udowodniono jego roli w zorganizowaniu zabójstwa a większość dowodów oparta jest o zeznania gangsterów przebywających w polskich więzieniach. Jednakże, według polskich prokuratorów, Edward Mazur jest numerem "1" wśród osób zamieszanych w to przestępstwo, podobnie jak w wiele innych.

Sprawa Edwarda Mazura jest częścią dużo większego śledztwa, dotyczącego działalności organizacji przestępczych typu mafijnego, łączącej gangsterów, biznesmenów i polityków w Polsce oraz zagranicą. Większość z tych ludzi była funkcjonariuszami służb specjalnych w komunistycznej Polsce, którzy przekształcili się w biznesmenów lub polityków po załamaniu się reżimu w 1989 roku. Mazur znał osobiście wielu z nich w latach 1970-tych i 1980-tych i utrzymywał z nimi ścisłe stosunki biznesowe i towarzyskie.

Jego osobisty majątek, szacowany na 110 milionów dolarów, w większości pochodzi z transakcji dokonanych w Polsce przed i po 1989 roku. Polscy śledczy twierdzą, że znany chicagowski biznesman brał udział w nielegalnym handlu i przemycie narkotyków, w które zaangażowana była post-komunistyczna mafia, mająca powiązania z ZSRR oraz innymi państwami.

Polski, komunistyczny agent

Ściśle tajne dokumenty, dotyczące Edwarda Mazura, znajdujące się w polskich archiwach (jak również prawdopodobnie w radzieckich/rosyjskich) wskazują, że został on zarekrutowany przez polskie służby wywiadowcze, działające na terenie Stanów Zjednoczonych na początku 1970 roku, zaraz po uzyskaniu amerykańskiego obywatelstwa (w 1969 r. po ukończeniu 23 lat). Mazur wyemigrował ze swoją matką do Ameryki z wioski na południu Polski na początku lat 1960-tych jako 15 lub16 letni chłopiec. Nie wiadomo dokładnie jak dostał się do USA. Według niektórych źródeł, najpierw pojechał do Ameryki Łacińskiej a później przedostał się do Chicago, gdzie mieszkał brat jego matki. Jego matka odziedziczyła trochę pieniędzy, które przeznaczyła na edukację syna w College oraz jego dalszą karierę w Stanach Zjednoczonych. Służby specjalne w Polsce znały te fakty, ponieważ MSW wydało im paszporty na podstawie Afidavit of Suppoprt, wystawionego przez rodzinę w Ameryce, co było podstawą do ich wyjazdu.

Znając zasady rekrutacji agentów przez komunistyczne służby specjalne, można przypuszczać, że zainteresowały się one młodym człowiekiem, który odziedziczył trochę pieniędzy i wyjechał z Polski do Ameryki. Jednakże, przed wyjazdem był jeszcze na to za młody. Przypomniano sobie o nim dopiero kiedy studiował w College i uzyskał amerykańskie obywatelstwo. Młody, dobrze zapowiadający się amerykański inżynier, to właśnie to o co im chodziło. W tym czasie Edward Mazur musiał się zrzec polskiego obywatelstwa, aby otrzymać amerykańskie, ale po 1989 roku mógl je odzyskać i posiadać obydwa paszporty polski i amerykański.

Rekrutowanie młodych Polonusów, tuż po uzyskaniu amerykańskiego obywatelstwa, było normalną praktyką komunistycznych służb specjalnych. Gdyby go zwerbowano przed wyjazdem, mógłby zgłosić to Urzędowi Imigracyjnemu w USA, co sprawiłoby wiele kłopotów. Kiedy Edward Mazur został agentem polskich służb specjalnych na ziemi amerykańskiej, był już obywatelem amerykańskim, studentem Engineering College w Chicago i człowiekiem, który mógł zrobić karierę zawodwą w Stanach Zjednoczonych. Dla komunistycznych służb specjalnych był bardzo cennym nabytkiem.

Rozwój kariery zawodowej Edwarda Mazura w pełni potwierdził te oczekiwania. Mazur brał czynny udział w życiu polonijnym. Wspierał go nawet Edward Moskal, Prezes Kongresu Polsko-Amerykańskiego. Pracował jako menadżer w wielu amerykańskich kampaniach (United Technologies, AG McKee & Co., Cargill Inc., Demarex Inc., Stream Communications Inc.). Startując w połowie lat 1970-tych, był jednym z pierwszych amerykańskich biznesmenów inwestujących w komunistycznej Polsce.

Jego działaność biznesowa w Polsce świadczy o tym, że był bardzo cenionym agentem przez polski kontrwywiad (Drugi Departament, MSW) aż do lat 1990-tych. W Polsce stał się również znanym biznesmanem, partnerem takich przedsiębiorstw jak Bakoma i Bioton. Polskie służby specjalne wykorzystywały talent Mazura oraz jego biura, aby szpiegować zagranicznych biznesmenów, działających i inwestujących w komunistycznej Polsce. Jednakże, jego mocna pozycja w komunistycznej Polsce nie uszła również uwagi obcym wywiadom, szczególnie CIA oraz KGB.

Czy był agentem CIA?

CIA ani nie potwierdziła, ani nie zaprzeczyła, że Edward Mazur był również jej tajnym agentem, co jest przyjętą praktyką. Sam Mazur kategorycznie zaprzeczał jakoby był czyimkolwiek agentem, jednakże jego działalność i kontakty, szczególnie w Polsce i we Wschodniej Europie, przeczą tym zapewnieniom.

Nie wiadomo w jaki sposób CIA ewentualnie zwerbowała Edwarda Mazura. Mogła go zaszantażować zdobytymi informacjami o jego powiązaniach z polskimi służbami specjalnymi. Zresztą, również sam mógł zaoferować współpracę CIA, aby udowodnić swoją lojalność wobec USA lub oczekiwać materialnej nagrody. Z tego co wiem z własnego doświadczenia, CIA nigdy nie wahała się rekrutować i kontrolować obcych agentów, wykorzystując ich do własnych celów. CIA szczególnie interesowała się Polską pod koniec lat 1970-tych i w połowie 1980-tych. W tym czasie pomiędzy służbami specjalnymi różnych krajów toczyła się "tajna wojna" o wykorzystanie zmian zachodzących w Polsce dla uzyskania korzyści politycznych i ekonomicznych. Był to również okres ostrej rywalizacji pomiędzy zagranicznymi organizacjami mafijnymi, których interesy krzyżowały się na terenie Polski.

Dwie opinie, wyrażone przez dobrze poinformowanych przedstawicieli służb specjalnych w Polsce, potwierdzają pośrednio powiązania Mazura z amerykańskim wywiadem.

Jan Bisztyga były wysoki oficer polskiego wywiadu oraz były doradca post-komunistycznego premiera Leszka Millera powiedział w wywiadzie dla prywatnej stacji telewizyjnej TVN 24 (polskie CNN), że "Mazur ma kontakty z amerykańskim wywiadem. Potwierdza to jego biografia oraz sukcesy jakie odniósł w Polsce. Na pewno nie przyjechał tutaj z własnej woli, ale dostał specjalne zadanie do wykonania".

Kiedy prawicowe pismo Gazeta Polska zasugerowała, że Mazur był amerykańskim agentem, były szef polskiego kontrwywiadu w latach 1990-tych oraz były działacz Solidarności - Konstanty Miodowicz - odmówił komentarza dla PAP-u, zasłaniając się "tajemnicą państwową", ale przyznał, że Mazur był rzeczywiście informatorem służb specjalnych (polskich lub zagranizcznych). Dodał, że "służby te mogą być dumne, że miały tak dobrze ulokowanego swojego człowieka".

W marcu 2006 roku Gazeta Polska - tygodnik mający dobre stosunki ze słuzbami specjalnymi - donosiła, że po zmianie reżimu w 1989 roku Mazur kontynuował współpracę z polskim wywiadem, bądąc konsultantem UOP-u w latach 1992-1996. Penetrował on biznesowe i dyplomatyczne koła w kraju i zagranicą, śledząc powiązania pomiędzy politykami a gangsterami. Przekazywał informacje do UOP o byłych wysokich oficerach SB. Nowe władze polskie, wywodzące się z Solidarności, chciały kontrolować byłych wysokich funkcjonariuszy komunistycznych. Mazur zaprzyjaźnił się z nimi w czasach komunistycznych, kiedy pracował dla SB. Obecnie mógł spotykać się z nimi prywatnie przy wódce oraz wyciągać z nich informacje o ich tajnej działalności biznesowej, które następnie przekazywał do UOP-u. Według tygodnika, Mazur był tak mocno zaangażowany we współpracę z UOP, że dzwonił nawet do oficera operacyjnego z miejsc, gdzie odbywały się przyjęcia. Jak donosiła Gazeta Polska, w połowie lat 1990-tych Mazur pracował dla UOP-u kierowanym przez Konstantego Miodowicza i skupił się na zorganizowanej przestępczości. Trwało to do jesieni 1996 roku, kiedy to do władzy doszła inna ekipa - w rezultacie wygranych wyborów parlamentarnych. Wtedy to polecono oficerom UOP-u, aby teczki Mazura oddali do archiwum.

Według wielu publikacji, jakie pojawiły się w polskich mediach, Edward Mazur uczestniczył w rywalizacji wywiadów amerykańskiego i sowieckiego na terenie Polski.

Pod koniec lat 1980-tych. Były oficer UOP-u ujawnił dziennikarzom, że Mazur wynajął apartament w ekskluzywnej dzielnicy Warszawy gdzie mieszkali członkowie rządu oraz bosowie partii komunistycznej, którą nazywano "Zatoką Czerwonych Świń". W sąsiednim apartamencie mieszkał słynny sowiecki szpieg-dyplomata Władimir Ałganow.

Ałganow był bardzo towarzyskim człowiekiem i organizował suto zakrapiane alkoholem przyjęcia dla polskich polityków, wyciągając od nich cenne informacje. Mazur konkurował z Ałganowem o zdobycie najlepszych ekonomicznych kawałków "polskiego tortu": pierwszy dla wywiadu amerykańskiego a drugi dla rosyjskiego. Kilka lat później ta rywalizacja przybrała formę gorzkiej konkurencji o sprywatyzowanie najlepszych firm państwowych oraz o kontrolę nad polskimi bankami.

W 1985 roku władze komunistyczne utworzyły specjalny fundusz, tzw. FOZZ (Fundusz Obsługi Zadłużenia Zagranicznego), którego celem było wykupowanie polskich długów zagranicznych. W rzeczywistości jednak był on zarządzany przez polskie komunistyczne służby specjalne jako "fundusz tajny". Tylko około 4% pieniędzy z tego funduszu było wykorzystane dla celów statutowych, reszta była użyta przez służby specjalne dla nagromadzenia zagranicą kapitału dla wysokich funkcjonariuszy partyjnych, którzy przewidywali już upadek reżimu i chcieli się przy tej okazji wzbogacić.

W latach 1985-89 Mazur wziął udział w akcji wywiadu amerykańskiego dla zdobycia wpływów na politycznej i gospodarczej scenie Polski. W tym czasie CIA, reka w rekę z Mossadem, starały się przeciwstawić wpływom KGB oraz wywiadu zachodnioniemieckiego i francuskiego. W późniejszym okresie Izrael zbudował w Polsce swoje własne lobby, które nawet w niektórych przypadkach kolidowało z interesami amerykańskimi. W roku 1998 Mazur wziął udział we wspólnej naradzie wysokich oficerów KGB i CIA, którzy debatowali nad przyszłością Polski. Według opinii przedstawiciela polskiego wywiadu, który obserwował to spotkanie, Ałganow był tam "małą rybą", natomiast Mazur był "tutti".

Później, w latach 1912-1996 kiedy sprawował funkcję konsultanta wydziału kontrwywiadu UOP, Mazur zasiadał w zarządzie przedsiębiorstwa Telegraf, które uczestniczyło w prywatyzacji około 200 polskich firm państwowych oraz w akcji wykupywania polskich długów w ramach FOZZ-u. Edward Mazur brał udział w lokowaniu tych zasobów a niektóre z nich kupił nawet dla siebie. Jego głównym zadaniem było jednak wspomaganie firm amerykańskich zainteresowanych zakupem funduszy FOZZ-u. Kapitał FOZZ-u posłużył do stworzenia bazy finansowej dla działania postkomunistycznych partii politycznych, jak również umożliwił wielu byłym wysokim komunistycznym dygnitarzom partyjnym przekształcenie się w biznesmenów.

W takim to otoczeniu funkcjonował Mazur, przynajmniej do fatalnego dnia 25 czerwca 1998 roku, kiedy to jego bliski przyjaciel były szef policji, generał Papała, został zastrzelony przez wynajętego przez mafie zabójcę. Edward Mazur należał do małej grupki ludzi, którzy widzieli Papałę na kilka godzin przed jego tragiczną śmiercią. Wkrótce po tym zdarzeniu, Mazur został atresztowany a następnie szybko zwolniony, ale kilka lat później został oskarżony o zlecenie dokonania morderstwa Papały. Oskarża się go, że "zorganizował" zamach i oferował płatnemu mordercy $ 40 tys. za "uciszenie generała na zawsze". Minister Sprawiedliwości oraz Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro przekazał dokumentację, która rzekomo miała świadczyć o udziale Mazura w zabójstwie generała Papały do Biura Prokuratora Federalnego USA. W 2006 roku polsko-amerykański biznesman został aresztowany i umieszczony w areszcie federalnym w Chicago, gdzie przez 9 miesięcy oczekiwał na decyzję sądu w sprawie ekstradycji do Polski. Nieoczekiwanie sędzia magistracki Arlander Kays wstrzymał process ekstradycji i polecił wypuścić Mazura z aresztu.

Do dzisiaj niewyjaśnione pozostaje pytanie czy Mazur był rzeczywiście winien, czy może ktoś go "wrobił" w to morderstwo?

 David Dastych - były pracownik CIA

Źródło: www.canadafreepress.com/2007/dastych073007.htm

 Z angielskiego tłumaczył Ron  Rozalski (Chicago)

 WYKRADANIE AMERYKANSKIEJ TECHNOLOGII PRZEZ IZRAEL

Grant Smith

Obecna akcja amerykanskiego kontrwywiadu przeciwko bylemu naukowcowi z NASA Stewardowi Nozette rozpoczela sie od podstawienia pracownika FBI, udajacego agenta Mossadu.  W czasie umowionych spotkan w hotelu Mayflower w Waszyngtonie agent wreczal Nozettemu pewne sumy pieniedzy w zamian za supertajne informacje.  Nozette dostarczal tajne informacje dotyczace systemu obronnego USA, wierzac, ze trafia one do Izraela. Nozette mial juz poprzednio podpisany kontrakt na uslugi konsultacyjne z Israel Aerospace Industries, glownego kontraktora sprzetu wojskowego.  Wprawdzie, jak  dotychczas, wladze USA tradycyjnie ignorowaly, puszczaly w niepamiec lub rezygnowaly ze sledztw w sprawie izraelskiego szpiegostwa, to straty jakie z tego powodu poniosla gospodarka amerykanska oraz narodowe bezpieczenstwo okazaly sie byc tak duze, ze teraz  chyba przebrala sie juz miarka, co sklonilo sluzby specjalne USA do podjecia odpowiedniej akcji. Jak na ironie, w tym tygodniu izraelskie lobby swietowalo w Nowym Jorku rocznice przeprowadzenia najwiekszej tajnej operacji przeciwko przemyslowi USA oraz amerykanskim pracownikom.

Firma Israel Aerospace Industries, ktora kiedys nosila nazwe Israel Aircraft Industries (IAI), zostala zalozona przez legendarnego inzyniera lotnictwa i przedsiebiorce Adolfa “Al” Schwimmera.  Schwimmer byl glowna postacia w aferze szmuglowania nadwyzek amerykanskiego sprzetu wojskowego i zaopatrzenia z II wojny swiatowej (Haganah smuggling) na wojne w Palestynie. Zakupil duze ilosci samolotow wojskowych, wykorzystujac duze rabaty cenowe od War Assets Administration. Pogwalcil jednak prawo, ktore zabranialo eksportu nadwyzek wojskowych do krajow gdzie mial miejsce konflikt wojenny. Utworzyl w tym celufikcyjna korporacje panamska,  ktora przemycala sprzet lotniczy do Palestynygdzie trwala wojna o utworznie panstwa Izrael w 1948 roku. Zaden z glownych amerykanskich bossow, finansujacych cale przedsiewziecie, nie poszedl z tego powodu do wiezienia, chociaz kilka plotek jak Nathan Liff pojawilo sie w sadzie kryminalnym. Dostali male wyroki, usprawiedliwiajac sie, ze “zaopatrywali jedynie w bron zydowskich chlopcow, ktorzy dostarczyli Zydow ocalalych z Holocaustu sprzed hitlerowskich piecow do ich ojczyzny.

Skazany przestepca Schwimmer, ktory nie spedzil ani jednego dnia w wiezieniuopuscil USA i z poparciem  Dawida Ben Guriona oraz Szymona Pereza zostal dyrektorem IAI. IAI zawarlo kontrakty z silami powietrznymi Izraela w latach 1950-ych i Rozpoczelo zakrojona na szeoka skale akcje szpiegowska wykradania amerykanskiej technologii wojskowej, lotniczego know-how oraz projektow sprzetu militarnego. Dopierow 2000 roku amerykanscy przyjaciele zalatwili mu u prezydenta Billa Clintona mozliwosc formalnego ulaskawienie, ale Schwimmer w wywiadzie dla Forward powiedzial, ze wymaga to wypelniania szeregu dokumentow, w ktorych prosi o wybaczenie Departament Sprawiedliwosci a on nie czuje sie winny, nie zrobil nic zlego i nie potrzebuje prosic o ulaskawienie.  Schwimmer nie jest jedynym Zydem, który popelnil przynoszace zyski przestepstwo wobec Stanow Zjednoczonych w imie Izraela, co uczcila cicha uroczystosc rocznicowa w Nowym Jorku. 

Na wiosne 1984 roku American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) oraz Amerykansko-Izraelska Izba Handlowa znajdowaly sie w srodku bitwy z amerykanskimi korporacjami, organizacjami przemyslowymi oraz zwiazkami zawodowymi. Izraelskie lobby walczylo o nieograniczony dostep izraelskich firm eksportowych do olbrzymiego amerykanskeigo rynku w ramach szeregu tzw. porozumien “wolnego handlu” (wlasciwsza nazwa byloby handlowe porozumienia miedzyrzadowe). 76 glownych amerykanskich grup interesu od Monsanto i Dow do AFL-CIO prowadzilo walke z mala   grupa 23 organizacji izraelskiego lobby, ktore w wiekszosci nie mialy rzeczywistego biznesowego zaplecza.  Wymusily one na przeydencie Reaganie podpisanie pierwszego bilateralnego ukladu handlowego w czasie kiedy Izrael znajdowal sie w kryzysowej sytuacji gospodarczej.

Tajna wspolpraca z ta grupa lobbystyczna zajal sie minister gospodarki Izraela Dan Halpern. Wedlug ostatnio ujawnionych dokumentow FBI, w 1984 roku Halpern otrzymal od AIPAC 300 stronicowy tajny raport  handlowy USA, przygotowany przez Komisje Handlu Miedzynarodowego. Halpern pozniej odmowil ujawnienia FBI w jaki sposob wszedl w posiadanie tych scisle tajnych dokumentow, ponieważ “etyka profesjonalnego dyplomaty nie pozwala mu na ujawnienie zrodla. Wspomniany raport zawieral najbardziej tajne dane rynkowe i handlowe, dotyczace amerykanskich firm, ktore stawialy najwiekszy opor izraelsko-amerykanskiemu ukladowi handlowemu. Dane te do dzisiaj sa opatrzone klauzula “scisle tajne.”

W 1986roku po potwierdzeniu  immunitetu dyplomatycznego przez DepartamentStanu USA, ktory zwalnial go od odpowiedzialnosci  karnej, Dan Halpern udzielil wywiadu FBI, w czasie ktorego stwierdzil, ze “posiadanie raportu przez AIPAC i rzad Izraela nie spowodowalo zadnych szkod gospodarce amerykanskiej i ze calemu zamieszaniu wokol tej sprawy poswiecono wiecej uwagi niz to bylo warte.”

Abstrahujac od nieustannych wysilkow Izraela, aby zdobyc amerykanskie tajemnice wojskowe oraz wlasnosc intelektualna, wspomniany izraelsko-amerykanski bilateralny uklad handlowy nalezy do porozumien, ktore przynosza najgorsze rezultaty stronie amerykanskiej. Jego skutkiem jest olbrzymi deficit handlowy USA, wynoszacy ponad 71 mld dolarow, poniewaz praktycznie zamyka on granice Izraela dla amerykanskich produktow. Udzial amerykanskich towarow w handlu z Izraelem spadl z 27% w 1985r. do 12% w ubieglym roku. Porozumienieizraelsko-amerykanskie powoduje nieustanne skargi ze strony amerykanskich grup handlowych dotyczacych dostepu do rynku oraz ochrony wlasnosci intelektualnej. Wladze amerykanskie stosuja“sprytna” praktyke umieszczania wszystkich tajnych informacji przemyslowo-handlowych w jednym, latwo dostepnym dla Izraela, miejscu. Mozliwosc taka zostala np. wykorzystana przez Ministerstwo Zdrowia Izraela, ktore ma dostep do klinicznych dossiers  amerykanskich przedsiebiorstw farmaceutycznych, obowiazkowo ujawnianych przy staraniach o dostep do rynku. W rezultacie izraelscy producenci lekarstw moga  bezkarnie podrabiac leki, wykorzystujac receptury, bedace chroniona wlasnoscia intelektualna firm amerykanskich.

Wiekszosc Amerykanow uznalaby zapewne przejecie dokumentow handlowych w1984r. za zwykla kradziez, podlegajaca postepowaniu prokuratorskiemu, gdyby wiedziala o tym fakcie. Nie dotyczy to jednak Zydow z izraelskiego lobby, ktorzygoscili 3 grudnia 2009r. Dan Halperna, bedacego obecnie wiceprezesem Amerytkansko-Izraelskiej Izby Handlowej w Nowym Jorku. Jak na ironie Dan Halpern przygotowal referat o “dialogu miedzyrzadowym.” Ani Halpern, ani AIPAC nigdy nie zostali pociagnieci do odpowiedzialnosci za wykradzenie danych handlowych, skompletowanych przez Przedstawicielstwo Handlowe USA oraz Komisje Handlu Miedzynaroddowego, co zostalo wykorzystane przeciwko interesom przemyslu i pracownikow amerykanskim. Wrecz przeciwnie, obecnie AIPAC i byli amerykanscy oficjele publikuja i rozprowadzaja broszury oraz inne materialy promocyjne, udowadniajace (mimo danych wskazujacych na oczywiste straty dla amerykanskiego biznesu), ze bilateralne miedzyrzadowe porozumienie handlowe pomiedzy Izraelem a USA bylo pierwszym posunieciem, ktore utorowalo droge nastepnym ukladom handlowym, np. takim jak NAFTA.

W takiej sytuacji trudno uwierzyc, ze Stewart Nozette zostanie pociagnietydo odpowiedzialnosci za probe sprzedania amerykanskich sekretow wojskowych.Podobnie jak w poprzednich skandalach, okaze sie, ze nasz system prawnyzaczyna powoli stosowac zasade podwojnej moralnosci i Nozett znajdzie sie po uprzywilejowanej stronie lawy sadowej. Machina prawna zwykle dziala powoli, ale byly dyrektor AIPAC Neal Sher juz smaruje publicznie jej tryby.Sher wyrazil swoje oburzenie, ze “byl zaszokowany faktem jak slabo agenciFBI rozumieja zasady lobbingu i jak malo wiedza o zbieraniu informacji.”Rownoczesnie ostrzegl, ze “zanim Nozette zostanie postawiony przed sad,liderzy zydowskich srodowisk zrobia pieklo i nie wykaza bojazni jaka AIPAC przejawil w sprawach Steve Rosena i Keitha Weissmana.”

Pytanie tylko czy Sher nie myli sie w ocenie profesjonalizmu FBI w przeprowadzeniu sledztwa w sprawie bylych pracownikow AIPAC? W przypadku Nozette’a wyglada na to,z e pracownicy FBI celowo nie skontaktowali sie z IAI lub przedstawicielami Izraela. Mogly istniec uzasadnione podstawy, aby tego nie robic Halpern bezwstydnie wykorzystal immunitet dyplomatyczny, aby uniknac sledztwa ze strony FBI. W latach 1960-ych taki immunitet uniemozliwil FBI przeprowadzenie sledztwa w sprawie nielegalnego wyslania wzbogaconego uranu, przeznaczonego do budowy bomb jadrowych, z Nuclear Material and Equipment Corporation (NUMEC) w Pensylwanii do bazy Dimona w Izraelu, gdzie budowano urzadzenia do produkcji broni nuklearnych. Wlasciciel NUMEC Zalman Shapiro oraz szef miejscowej organizacji syjonistycznej byli przesluchiwani przez CIA, FBI oraz specjalna komisje sledcza Kongresu USA, kiedy wykryto, ze z NUMEC zniknelo 587 funtow wzbogaconego uranu, tuz po wizycie izraelskiego szpiega Rafaela Eitana.  Ambasada Izraela ostrzegla, ze uzna sprawdzenie ladunku wyslanego z Numec do Izraela za naruszenie “nietykalnosci dyplomatycznej.” Departament Stanu wympgl na FBI odstapienie od tego zamiaru, uzasadniajac, ze zlamanie “immunitetu dyplomatycznego” moze grozic potencjalnymi nieobliczalnymi skutkami. Inspektorzy FBI mogli tylko bezsilnie przygladac sie jak ladowano przesylke w zaplombowanym olowianym kontenerze NUMEC na samolot El Al’u na lotnisku Idlewild, nie mogac sprawdzic ladunku. W 2009r.w sprawie Nozette’a FBI chcialo uniknac zaangazowania Departamentu Stanu USA, ktory ma dluga historie ochrony izraelskich szpiegow pod pretekstem “naruszenia stosunkow dyplomatycznych.”

Dobre udokumentowanie motywow Nozette’a moze w przyszlosci zapobiec rowniez probie wykorzystania “doktryny Ellis’a” w sadzie. Przed wniesieniem do sadu sprawy oskarzonych czlonkow AIPAC Rosena i Weissmana,  zespol ich obroncow uzyskal olbrzymie poparcie ze strony przewodniczacego sedziego T.S.Ellis’a. W rezultacie, tuz przed podjeciem decyzji o odrzuceniu oskarzenia, prokurator otrzymal polecenie, aby nie udowadniac czy obydwaj oskarzeni przekazali tajne informacje do Izraela, ale czy ich “stan umyslu” pozwalal im na ocene czy popelniaja przestepstwo. Przepisy z 1917 roku Espionage Act nie poruszaja takiej sprawy.

Tym razem, ujawnione dokumenty FBI wyraznie swiadcza o tym, ze Nozette bylwlasnie w takim “stanie umyslu.”  FBI postaralo sie rowniez, azeby o calej sprawie nie dowiedziano sie we Wschodnim Dystrykcie Wirdzinii sedziego Ellis’a. a nawet doprowadzono do zmiany zespolu sedziowskiego w Dystrykcie Columbia.  Na przekor poprzednim oskarzeniom dyrektora AIPAC Sher’a, obecny przypadek Nozette’a pokazuje jak duzo FBI wie o metodach dzialania AIPAC oraz Izraela w zakresie “lobbingu i zbieraniu informacji.”  Jezeli dojdzie do otwartej i prawidlowej sprawy karnej, to moze ona nawet zapoczatkowac proces powrotu amerykanskiego systemu sadownictwa do rownej dla wszystkich sprawiedliwosci.

http://original.antiwar.com/smith-grant/2009/12/02/the-israel-lobby-celebrates-espionage-in-new-york/

(Z angielskieg tlumaczyl Stan Terlecky - Boston)

 KOMUNISTYCZNE SLUZBY SPECJALNE A PRZEKSZTALCENIA SYSTEMOWE W POLSCE PO 1989 ROKU (1*)                                                                                                                   Referat wygloszony na 61 Konferencji PIASA w Montrealu w czerwcu 2003 roku)

Adam Jozef Sulkowski

W s t e p

 Referat ten opisuje co stalo sie ze starym, komunistycznym, polskim, tajnym aparatem bezpieczenstwa po 1989 roku oraz jakie skutki dla spoleczenstwa polskiego miala ta transformacja.

Wsrod autorow zajmujacych sie tematem zmian, jakie nastapily w Polsce po 1989 roku, panuje powszechna zgoda, ze byle komunistyczne elity przeksztalcily sie w nowobogackich kapitalistow. Niektorzy z nich ida nawet dalej,  twierdzac, ze tajna sluzba bezpieczenstwa w Polsce, dalej okreslana jako sluzby specjalne, poprzez wspolprace z oficjalnymi strukturami panstwowymi, sektorem prywatnym oraz przez siec powiazan nieformalnych, utrzymala swoje wplywy i mocna pozycje. Dla niewtajemniczonych teza, ze zlowroga siatka bylych oficerow sluzb specjalnych oraz ich tajnych wspolpracownikow mogla miec duze wplywy w Polsce po 1989 roku brzmi prawie jak sensacje teorii spiskowej.  Jednakze, krotki przeglad historii  sluzb specjalnych po 1989 roku, ich stosunki z wladzami panstwowymi oraz ich rola w skandalach w postkomunistycznej Polsce, sugeruje, ze ich wplywy nadal istnialy w latach 1990-ych.  Ujawnienie roli sluzb specjalnych w najwiekszych skandalach finansowych w Polsce  po roku 1989 potwierdza teze o waznej roli jaka sluzby te odegraly we wspolczesnej historii. W odbiorze spolecznym, dotyczacym zjawiska korupcji, utrwalilo sie przekonanie o istotnej roli sluzb specjalnych w skandalach po 1989 roku.

Zarys historii sluzb specjalnych – od UB do czasow obecnych.                                                                                               Od narzedzia opresji do sily politycznej (1944-1989)

Od chwili wejscia Armii Czerwonej na terytorium Polski w styczniu 1944 roku, sowieckie tajne slzuby bezpieczenstwa oraz wywiad wojskowy zaczely tworzyc analogiczne instytucje dla Polakow.  Poczatkowo byly one prowadzone przez sowieckich oficerow, ktorzy nastepnie stopniowo zatrudniali obywateli polskich, wyszkolonych w specjalnych obozach na terenie ZSRR   Sowiecki wywiad wojskowy utworzyl biuo Informacji Wojskowej (IW), natomiast jego cywilny odpowiednik – Urzad Bezpieczenstwa Publicznego (UBP).  Do roku 1947 kierownictwo IW znajdowalo sie w 100 % w rekach sowieckiego personelu. Do 1956 roku liczba ta zmniejszyla sie o polowe, ale polski personel mial ciagle nad soba sowieckich “doradcow”, ktorzy nadzorowali jego dzialanosc. W cywilnym aparacie terroru udzial sowieckiego personelu byl od poczatku mniejszy. Poziom bezposredniego nadzoru zmniejszyl sie po 1956 roku, ale powiazania z KGB pozostaly. (2*) W okresie 1944-1956 stalinowskie sluzby specjalne osiagnely enith swojej brutalnosci.

W roku 1956 zmieniono nazwe z UBP na Sluzbe Bezpieczenstwa (SB). W latach 1956-1989 spelniala ona funkcje bezpieczenstwa panstwowego, kontrwywiadu oraz tajnej policji politycznej.  SB rekrutowala informatorow dla rezimu krajowego oraz agentow dla wywiadu zagranicznego. (4*) Jednym z jej zadan bylo zwalczanie demokratycznej opozycji walczacej z komunistycznymi wladzami. Po 1956 roku wyodrebniono Wojskowe Sluzby Wewnetrzne (WSW) z cywilnych sluzb specjalnych. WSW spelnialo funkcje wywiadu i kontrwywiadu wojskowego oraz policji wojskowej.

Zdaniem niektorych autorow, w latach 1956-1989, a szczegolnie w latach 1970-ych, Polska nosila znamiona panstwa policyjnego. Wedlug przyjetej definicji, oznaczalo to struktury, w ktorych policja polityczna nie stanowila instrumentu podleglego wladzy panstwowej, ale sama stale sie wiodacym aparatem panstwa, podwazajac nieraz kierownicza role partii komunistycznej. (5*) Poza wymienionymi powyzej funkcjami, sluzby specjalne zajmowaly sie rowniez kontrola i monitorowaniem gospodarki panstwowej. Nieformalnie, braly one rowniez udzial w wymianie barterowej towarow, ktorych brakowalo na rynku krajowym, nieoficjalnej prywatyzacji majatku panstwowego, ulegajac latwo korupcji. (6*)  W tym okresie sluzby specjalne funkcjonowaly  rowniez jako patron zorganizowanej przestepczosci. (7*)

Pozorowanie reform w latach 1989-2002

Po oficjalnym upadku systemu komunistycznego w Polsce w czerwcu 1989 roku, rozwazano calkowita likwidacje sluzb specjalnych, tzw. “opcje zerowa” oraz odbudowanie ich w oparciu o nowych ludzi. Plany te nigdy nie zostaly zrealizowane. Jako  powod podaje sie czesto “brak wykwalifikowanych ludzi, ktorzy mogliby sie zajac dzialalnoscia wywiadu i kontrwywiadu w demokratycznym juz panstwie.” Zgodnie z ta logika, latwiej i praktyczniej bylo stworzyc nowe instytucje, w ktorych zatrudniono “mieszany personel,” tzn. pozytywnie zweryfikowanych oficerow i agentow starego rezimu, ktorzy przysiegli lojalnosc wobec nowej Rzeczpospolitej Polski oraz nowych agentow rekrutowanych sposrod antykomunistycznej opozycji. (8*)

Prezentowano rowniez inny punkt widzenia, wedlug ktorego opcja zerowa byla mozliwa, ale nie doszla do skutku na wskutek dazenia elit i aparatu bylego rezimu do utrzymania swoich wplywow i wladzy. (9*) W rezultacie kombinacji roznych przyczyn, w kwietniu 1990 roku SB  zostala przeksztalcona w Urzad Ochrony Panstwa ( UOP ) (10*), jednakze znaczny procent personelu tej “nowej” instytucji skladal sie ze starych funkcjonariuszy SB.(11*) Z 24 tys  pracownikow SB, 14 tys zlozylo podania o oczyszczenie z zarzutow o lamanie praw czlowieka. (12*) Z tych 14 tys., 10 tys przeszlo pozytywnie weryfikacje i uzyskalo prawo do zatrudnienia w nowych sluzbach.(13*) 4 tys. z nich zostalo przyjetych do pracy wUOP (na ogolna liczbe 6 tys zatrudnionych). (14*)

Zdaniem niektorych autorow, transformacja ta zostala skutecznie przeprowadzona dzieki powierzeniu odpowiednich, waznych funkcji bylym dzialaczom opozycji, lojalnych w stosunku do nowych wladz. Swiezych pracownikow, pochodzacych z antykomunistycznej opozycji, awansowano na odpowiedzialne stanowiska, wlaczajac szefow UOP’u oraz kontrwywiadu.  Z kolei, wedlug innych autorow, “weryfikacja” byla zwykla farsa, poniewaz znaczna czesc teczek SB zaginela a funkcjonariusze podlegajacy lustracji, mieli odpowiednia wiedze i miejetnosci, co pozwalalo im  manipulowac calym procesem, przy uzyciu roznych srodkow, wlaczajac w to nawet szantaz. W niektorych dzialach, jak jednostka szyfrantow oraz w archiwach nie przeprowadzono zadnej weryfikacji. Zmniejszono znacznie liczbe pracownikow WSW (z 6 tys na 1,5 tys) (15*), ale poza tym, jedyna widoczna zmiana bylo nadanie nowej nazwy  w 1991 roku - Wojskowe Sluzby Informacyjne (WSI) (16*).  Wydzial ten praktycznie pozostal w rekach tych samych ludzi, podleglych Ministerstwu Obrony, ktorzy funkcjonowali wedlug tajnych, wojskowych rozkazow do grudnia 1995r. W praktyce ich dzilalnosc nie podlegala scislej regulacji. (17*)

Czy po 2002r nastapily istotne zmiany?

Byli politycy komunistyczni, skupieni w Sojuszu Lewicy Demokratycznej (SLD), przed wyborami w 2001r. glosili, ze chca zreformowac sluzby specjalne wedlug wzorow angielskich lub niemieckich. (18*) W czasie rzadow AWS’u UOP i WSI odniosly nawet pewne sukcesy w akcjach kontrwywiadowczych oraz w zwalczaniu zorganizowanej przestepczosci. Jednakze nowy rzad SLD roztoczyl juz scisla kontrole nad UOP i WSI, traktujac ich jako  wazne instrumenty wladzy. Uchwala z 2002 roku, dotyczaca agencji wywiadowczych oraz bezpieczenstwa wewnetrznego, byla krytykowana przez opozycje, ktora obawiala sie, ze byli funkcjonariusze komunistyczni beda mogli odzyskac swoje wplywy kosztem dzialaczy antykomunistycznych. Postkomunistyczny SLD argumentowal, ze jakkolwiek szefowie tych agencji pochodza z nominacji politycznych, to szeregowi oficerowie sa apolitycznymi pracownikami sluzby panstwowej. WSI pozostaly praktycznie nietkniete. Ich glownym zadaniem jest akcja wywiadowcza przy granicach Polski. Natomiast, UOP zlikwidowano w czerwcu 2002r. a jego funkcje, majatek oraz personel zostaly podzielone pomiedzy dwie nowe agencje: Agencje Wywiadu (AW) oraz Agencje Bezpieczenstwa Wewnetrznego (ABW).  Do zadan ABW nalezy kontrwywiad, bezpieczenstwo elektroniczne rzadu oraz zwalczanie korupcji i przestepoczosci zorganizowanej. Podlega ona premierowi a na jej czele stal wowczas Andrzej Barcikowski, byly czlonek partii oraz pracownik Komitetu Centralnego do 1990 roku.  Do zadan Agencji Wywiadu nalezy analiza oraz  prowadzenie dzialalnosci wywiadowczej.  Wprawdzie jej siedziba znajduje sie w Polsce, ale jej przewaznie cywilni funkcjonariusze dzialaja zagranica.  Niektorzy oficerowie wojskowi zostali przesunieci z WSI do pracy strategicznej w wywiadzie. AW podlega premierowi a kierowal nia wowczas Zbigniew Siemiatkowski, byly szef UOP, byly minister koordynator sluzb specjalnych oraz czlonek Sejmu z ramienia SLD. Efektem reformy z 2002r. bylo utworzenie Wspolnoty Wywiadowczej (WW), ktora obejmowala wszystkie sluzby specjalne. (19*)

Co stalo sie z bylymi funkcjonariuszami komunistycznej bezpieki oraz z jej tajnymi wspolpracownikami?

Wielu pracownikow komunistycznych sluzb specjalnych znlazlo zatrudnienie w sektorze prywatnym, gdzie nadal uprawiali swoja profesje.  Wedlug oficjalnych danych, w 1992r. prywatne agencje bezpieczenstwa zatrudnialy okolo 100 tys. ludzi, podczas gdy w agencjach panstwowych pracowalo okolo 95 tys. ludzi. W latach 1989-1993 powstalo 5 tys. prywatnych agencji bezpieczenstwa oraz detektywistycznych.  W 1996r. bylo zarejestrowanych 7177 takich agencji i prawie tyle samo dzialalo nielegalnie. Ilosc zatrudnionych w nich pracownikow szacuje sie na 250 tys.  Wedlug ostroznych ocen, calkowity dochod tych agencji  wyniosl w 1995r.  5 miliardow dolarow USA, czyli  prawie trzy razy wiecej niz Telekomunikacji Polskiej. (20*) Przepisy Ustawy o Dzialalnosci Gospodarczej z 1988 roku zezwalaly firmom prywatnym na zajmowanie sie takimi dziedzinami jak: ochrona wlasnosci prywatnej i osobistej, dzialnosc wywiadowcza, odzyskiwanie skradzionej wlasnosci, dzialanosc detektywistyczna, sciaganie dlugow, jak rowniez zbieranie informacji biznesowych(21*)

Nieoficjalnie, firmy te angazowaly sie w niezgodna z prawem dzialanosc, taka jak:  sciaganie dlugow przy wykorzystaniu przemocy, porwania,  stosowanie tortur i wymuszenia, nielegalny handel bronia, rabunki,  podsluch, ochrona grup gangstreskich itd. Jakkolwiek NIK prowadzil przez 8 miesiecy w 1996r. (22*) obserwacje tej dzialanosci a Sejm w sierpniu 1997r. uchwalil prawo o ochronie mienia i obywateli (23*), to w praktyce rzadowi nigdy nie udalo sie poskromic tych sil. Przepisy prawne zawieraly wlasciwie niewiele nowych  ograniczen dotyczacych dzialanosci prywatnych agencji bezpieczenstwa oraz firm detektywistycznych.  Nieformalnym tego powodem mial byc fakt zawierania umow o podwykonawstwo z tymi firmami przez UOP. Faktycznie, prawo nakladalo obowiazek zarowno na panstwowe jak i na prywatne firmy, aby zatrudnialy prywatne agencje bezpieczenstwa, co w rezultacie znacznie powiekszylo popyt na ich uslugi. (24*)

Nawet ostrozni komentatorzy stwierdzali, ze “czarne owce” z bylych komunistycznych sluzb specjalnych stworzyly organizacje na wzor mafii oraz wykorzystywaly swoje doswiadczenie i metody, ktorych nauczyly sie w tych sluzbach, w takich akcjach jak nielegalny handel bronia, wyposazeniem wojskowym a nawet materialami rozczepialnymi, itd. (25*)

Stosunki pomiedzy sluzbami specjalnymi a rzadem – brak skutecznej kontroli

Glowna cecha lat 1990-ych byl brak skutecznej kontroli wladz nad sluzbami specjalnymi. W 1994r.  pierwszy dyrektor UOP oraz minister spraw wewnetrznych (1990-91), Krzysztof Kozlowski, oswiadczyl, ze “Zadania naszych sluzb nie zostaly sformulowane ani przez Prezydenta, ani przez Premiera, ani przez Sejm, dlatego w tych sluzbach panuje chaos.” (26*) W 1995r Dyrektor Sluzb Wojskowych Konstanty Malejczyk powiedzial, ze “W naszym panstwie nie istnieje osrodek koordynujacy dzialanosc tajnych sluzb wojskowych i cywilnych.” (27*)       W roku 1996 byly Dyrektor  Departamentu Kontrwywiadu UOP stwierdzil, ze “kolejni premierzy nie zobowiazali swoich gabinetow, aby zajely sie w sposob sysytematyczny, a nie przypadkowy, ustaleniem zadan krotko lub dlugookresowych dla UOP’u.” (28*) Jego prosby o zajecie sie tymi sprawami pozostawaly bez odpowiedzi. (29*)

W grudniu 2001r. Marek Dukaczewski, owczesny Dyrektor Wojskowych Sluzb Infirmacyjnych ujawnil, ze “W Polsce w ciagu ostatnich 12 lat nie stworzono mechanizmu, ktory moglby zapobiec wtracania sie sluzb specjalnych do rozgrywek politycznych.” (30*)  Zdaniem Kierana Williamsa, gdyby sluzby specjalne zostaly zreformowane przed sformulowaniem ich zadan,  moglyby ochraniac ludzi oraz prawych politykow w niepewnym czasie zachodzacych transformacji ustrojowych, mimo, ze wokol nich istnialaby atmosfera spisku oraz moralnego postkomunistycznego niepokoju. (31*)

Wedlug niektorych opinii, brak skutecznego nadzoru nad tymi sluzbami moze byc wlasnie dowodem na to, ze byly one zbyt zdezorganizowane, aby moc utworzyc spojna, zdolna do samodzielnego dzialania, “kabale.”  Chociaz, wedlug innych interpretacji, taki brak kontroli i nadzoru nad sluzbami specjalnymi ze strony wybranych przez spoleczenstwo przywodcow oraz mianowanych przez nich wyzszych urzednikow panstwowych, tworzyl wlasnie odpowiedni klimat do powstawania sieci nielegalnych powiazan. Np. czlonek Sejmowej Komisji do Sluzb Specjalnych oraz byly prokurator generalny w rzadzie Buzka – Zbigniew Wasserman – powiedzial, ze moze przytoczyc szereg przykladow kiedy to nie mozna bylo przeprowadzic do konca sledztwa w/s kryminalmego naduzycia wladzy przez pracownikow UOP, poniewaz UOP odmowil przedstawienia dowodow. (32*)

Polskie organizacje pozarzadowe praktycznie trzymaly sie z daleka od robienia przegladu skutecznosci przemian demokratycznych w sluzbach specjalnych.  (33*) Rowniez prasa bardzo niechetnie podejmowala temat bylych komunistycznych sluzb specjalnych. W latach 1990-ych w stosunkach pomiedzy sluzbami specjalnymi a rzadem doszlo do wojny podjazdowej i skandali.

                                   Wojna podjazdowa

W latach 1990-ych, mimo wielu prob zwiekszenia kontroli i wladzy nad sluzbami specjalnymi, jakie podejmowali przeydenci, rzad i partie polityczne, sluzby te nigdy nie staly sie calkiem apolityczne. Szczegolnej wartosci nabraly archiwa bylych sluzb SB i WSW, poniewaz zawarte w nich dossier mogly byc wykorzystane do szantazu lub zwalczania przeciwnikow.  Dzieki nim mozna bylo eliminowac z zycia politycznego swoich wrogow, pozbawiac ich wysokich stanowisk w administracji panstwowej, przedstawiajac ich jako wspolpracownikow bezpieki lub agentow obcego wywiadu. Zdaniem Dawida Dastycha, process ten trwa do dzisiaj w formie “cywilizowanej” lustracji. (34*) Najbardziej znanym przykladem manipulacji z wykorzystaniem archiwow bylo oskarzenie Oleksego o szpiegostwo., ktory to przypadek opisujemy ponizej.

Skandale

W 1995 roku, zgodnie z rezolucja sejmowa z 1992r. ustanowiono Komisje d/s Sluzb Specjalnych. Jedna z pierwszych, wazniejszych spraw, jaka zajela sie ta komisja, bylo sledztwo dotyczace oskarzenia przez UOP (podleglego owczsnemu Prezydentowi Lechowi Walesie) b. Premiera Jozefa Oleksego, bylego komuniste, ze byl szpiegiem na sluzbie KGB a nastepnie rosyjskiego wywiadu w latach 1983-1995.  Wyniki sledztwa nie zadowolily zadnej ze stron poniewaz zdolnosci Komisji byly znacznie ograniczone. Poza tym wystapil konflikt interesow, poniewaz czlonek podkomisji Lucyna Pietrzyk Pracowala w tym samym ministerstwie, ktoremu podlegal UOP. (35*) Mimo istnienia dowodow, ze agenci wywiadu manipulowali dowodami dotyczacymi sprawy Oleksego, Lech Walesa zapewnil im dalszy awans w sluzbach. (36*)

Zdaniem Zybertowicza, sprawa Oleksego jest typowa dla przeprowadzanych w tym czasie w Polsce sledztw. Innym przykladem moze byc sprawa Konstantego Miodowicza, bylego Dyrektorem Departamentu Kontrwywiadu w UOP oraz czlonka Komisji Sejmowej d/s Suzb Specjalnych przez dwie kadencje, ktorego oskarzono o to, ze byl “tajnym wspolpracownikiem.” Wedlug Miodowicza w samej pod-komisji przeprowadzajacej sledztwo w/s Oleksego, znajdowali sie rowniez tajni wspolpracownicy komunistycznych sluzb specjalnych. W obydwu w/w przypadkach postawione publicznie zarzuty ani nie zostaly opotwierdzone, ani odrzucone.

Oto jeszcze kilka przykladow: np. stwierdzono, ze szesciu podsekretarzy w gabinecie Leszka Millera bylo tajnymi wspolpracownikami kjomunistycznej bezpieki. (37*) Kilku przywodcom partii Millera zarzucano publicznie, ze ciagle utrzymywali kontakty z KGB. (38*) Polskie media spekulowaly, ze partia Millera, ktora byla poczatkowo mocno wspierana przez bylych funkcjonariuszy komunistycznej bezpieki, ktorzy oczekiwali, ze powroca na swoje poprzednie stanowiska, zostala oslabiona kiedy przekonali, ze ich oczekiwania nie sprawdzily sie. (39*) Szef gabinetu Millera zostal uznany za klamce lustracyjnego. (40*)

Jednym z najbarwniejszych skandali byla oferta przedstawiona przez prywatna firme, zalozona przez bylego oficera tajnych sluzb, w ktorej proponowano wynajecie pomiesczenia na biuo na terenie ambasady Korei Polnocnej, gdzie nie obowiazywalo polskie prawo. (41*) Rownie skandaliczne bylo wykorzystywanie zasobow WSW przez zatrudnionych w nich pracownikow do prowadzenia wlasnych interesow.  Np. dwie grupy oficerow zalozyly konkurencyjne studia licencjackie i nawzajem sie szpiegowaly oraz prowadzily akcje dezinformacyjna na tym rynku, walczac o studentow. Niektorzy ofocerowie zaangazowali sie nawt w falszowanie dokumentow oraz przekupstwo. (42*)  Biorac pod uwage takie postepowanie, truno sie dziwic, ze opinia publiczna nie ma zaufania do politykow oraz do komisji parlametarnych, ktore w swojej pracy stosuja manipulacje dla osiagniecia poltycznych korzysci.

Afera FOZZ a sluzby specjalne

Upraszczajac sprawe, dotyczaca skomplikowanej miedzynarodowej afery, jaka wiazala sie z powolaniem i funkcjonowaniem tzw. Funduszu Obslugi Zadluzenia Zagranicznego (FOZZ), mozna ja okreslic jako sprzeniewierzenie. Administratorzy tego funduszu, odpowiedzialni za odkupienie zagranicznych zobowiazan Polski, przekierowywali fundusze publiczne na prywatne konta wysoko postawionych osob oraz przedsiewziec nalezacych do czlonkow bylych elit komunistycznych.oraz ich rodzin. Proby wyjasnienia calej afery, okreslenia wysokosci strat oraz ukarania winnych spotkaly sie z duzym utrudnianiem sledztwa, zastraszaniem swiadkow, brakiem dokumentacji, itd. Sprawe komplikowala rowniez znaczna kompleksowosc niektorych transakcji.

FOZZ byl byl poloficjalnym komitetem, ustanowionym przez rezim komunistyczny w 1985r. Jego celem bylo odkupywanie polskiego dlugu zagranicznego. 15 lutego 1989 roku, na tydzien po rozpoczeciu rozmow “okraglego stolu,” komitet zostal oficjalnie prawnie zatwierdzony. FOZZ dysponowal suma okolo 1 miliarda dolarow USA funduszy publicznych w latach 1989-1990, zarzadzanych przez niezalezna Rade Nadzorcza. Dyrektor FOZZ dysponowal specjalnym funduszem operacyjnym w wysokosci  $ 170 mln. Metody jakie stosowal FOZZ mialy czesto charakter nielegalny, jak np. zakup polskich promissory notes na rynkach wtornych  poprzez roznych posrednikow. Jednakze, w latach 1989-1991 duze kwoty  byly po prostu wytransferowane zagranice, gdzie podlegaly procesowi prania brudnych pieniedzy na anonimowych rachunkach i przez podstawione firmy. Z kolei, inne fundusze byly wytransferowane na terenie kraju lub pozyczone na niski procent (ponizej ceny rynkowej) przez osoby z bylych elit komunistycznych, ich znajomych lub nalezace do nich przedsiebiorstwa, jak rowniez przez Bank Inicjatyw Gospodarczych, w ktorym byli prominentni czlonkowie partii komunistycznej byli glownymi udzialowcami.

Ksiegowosc FOZZ’u byla tak chaotyczna a transkacje miedzynarodowe mialy tak kompleksowy chrakter, ze prawdopodobnie dokladna wycena strat funduszu nigdy nie bedzie mozliwa. Wedlug przyblizonych ocen z 1993r. straty te wyniosly: 128 milionow dolarow USA, 8 mln DM, 17 mln frankow francuskich, 125 mln frankow belgijskich I 35 mln zlotych polskich.  Byl to rezultat wytransferowania funduszy panstwowych na prywatne konta bylych prominentow komunistycznych lub zwiaznych scisle z nimi osob.

Nieprawidlowosci te zostaly wykryte pod koniec 1989r. a zaczeto o nich mowic na pocztku 1990r. Mimo tego, glowny podejrzany, Dyrektor Grzegorz Zemek, pozostawal na swoim stanowisku az do grudnia 1990r. Nieoficjalnie byl jednak ciagle zwiazany z FOZZ’em i nadal zajmowal sie  transferem pieniedzy w czasie likwidacji FOZZ’u, ktora rozpoczeto oficjalnie w styczniu 1991r. (43*)

Od 1991r. ponawiano  szereg prob przeprowadzeni szczegolowego sledztwa tego skandalu, odzyskania utraconych pieniedzy, zarowno w Polsce jak i zagranica orazpociagniecia winnych do odpowiedzialnosci. Jednakze, jedynie Zemek spedzil 15 miesiecy w wiezieniu. Przeszkoda w wyjasnieniu calej afery okazaly sie byc m.in. tajemnicze zgony czy wypadki samochodowe swiadkow i prawnikow zwiazanych ze sprawa. Poza tym, brak bylo dobrej woli ze strony ekspertow, firm, kregow akademickich, nie mowiac o celowym utrudnianiu sledztwa przez bylych wysokich funkcjonariuszy partyjnych nadal piastujacych odpowiedzialne stanowiska panstwowe.

W 1991 roku ekspert ksiegowy NIK’u przygotowal 180 teczek dokumentow, ktore mialy byc dowodami przestepstw finansowych, dla glownego prokuratora, zajmujacego sie sledztwem w/s FOZZ’u. Wprawdzie udalo mu sie zwrocic uwage opinii publicznej na cala sprawe, to w mlodym wieku (38 lat) zmarl nagle, podobno na atak serca. Komentatorzyt prasowi wyrazali glosno watpliwosci co do prawdziwej przyczyny jego smierci.  Wkrotce po nim w niewyjasnionym wypadku samochodowym zginal przewodniczacy komisji sledczej prof. Walerian Panko. Stalo sie to na dzien przed planowana prezentacja przed komisja sejmowa sporzadzonego przez niego raportu.

Mimo zebrania wystarczajacych dowodow, nie udalo sie w latach 1990-ych doprowadzic do skazania winnych w calej aferze. Tuz po rozpoczeciu sprawy sadowej w pazdzierniku 2001r. przeciwko  dyrektorowi Zemkowi,  jego zastepcy oraz czterem biznesmenom, premier Leszek Miller powolal przewodniczaca sadu prof. Barbare Piwnik na stanowisko Ministra Sprawiedliwosci, co spowodowalo roczne opoznienie w sprawie. Zdaniem niektorych komentatorow, bylo to celowe dzialanie ze strony premiera. 30 wrzesnia 2001r. szesciu oskarzonych powrocilo na sale sadowa pod zarzutem sprzeniewierzenia 357 mln zl ($ 85 mln).  Juz wowczas przewidywano, ze sprawa bedzie przeciagana az do 2005r. bez wydania wyroku, kiedy to nastapi jej przedawnienie. W ten sposob winni unikna automatycznie 10-letniego wyroku jaki im grozil, poniewaz oskarzenie przeciwko nim zostanie wycofane. 

Przy okazji wznowienia procesu sadowego na wierzch wyplynelo wiele nieznanych dotychczas szczegolow. Byly szef NIK’u Anatol Lawina zeznal, ze przez wiele lat sprawe celowo ignorowano w NIK. Jego zdaniem, FOZZ od poczatku powstania byl przedsiewzieciem o charakterze przestepczym. W maju 2003r. Anatol Lawina zeznal, ze jego zdaniem,  FOZZ zostal ustanowiony rowniez jako tajne zrodlo finansowania WSI. Grzegorz Zemek jako dyrektor generalny FOZZ zarzadzal funduszami WSI a jego zastepczyni Janina Chim byla odpowiedzialna za fundusze dla UOP. Wedlug jego opinii, proby przeprowadzenia kontroli FOZZ przez NIK zostaly uznane za zagrozenie dla sluzb specjalnych,  poniewaz pracownicy UOP zainicjowali wiele akcji majacych utrudnic kontrole NIK’u. Wedlug Lawiny, trudno inaczej wytlumaczyc podejrzane postepowanie funkcjonariuszy UOP i WSI, niz dazeniem do zabezpieczenia swoich zasobow finansowych, ktore uzyskali z FOZZ. Jak wynika z zeznan Lawiny, kiedy aresztowano Zemka, ktos zadzwonil do niego, proponujac mu $ 2 mln lapowki za zwolnienie Zemka z aresztu. (45*) Lawina wymienil nazwiska i organizacje, ktore skorzystaly z FOZZ’u. M.in. byl tam Zygmunt Solorz, wlasciciel TV-Polsat,  Dariusz Przywieczerski – szef Universalu, biznesman Zbigniew Olawa oraz Zenon Klamecki oficer WSI. Najbardziej sensacyjna wiadomoscia bylo ujawnienie przez Lawine faktu, ze WSI posluzylo sie pieniedzmi FOZZ’u, aby stworzyc partie polityczna Porozumienie Centrum. Porozumienie Centrum zostalo utworzone przez Lecha Kaczynskiego, bylego ministra sprawiedliwosci i prokuratora generalnego oraz jego brata Jaroslawa Kaczynskiego. (46*)  Na bazie PC powstala pozniej partia Prawo i Sprawiedliwosc, rzadzona przez braci Kaczynskich.

Znaczenie sprawy FOZZ’u

Nalezy zwrocic uwage na nastepujace sprawy:

• FOZZ utworzono w 1985 roku a wiec inicjatywa wyplynela od nomenklatury partyjnej, ktora chciala w ten sposob zgromadzic kapital dla siebie.
• Poniewaz proces najprawdopodobniej nie zostanie zakonczony przed terminem przedawnienia sprawy,  mimo ze dowody przestepczej dzialalnosci znane sa od 10 lat, wine za ta sytuacje ponosi zarowno rzad jak i system prawny, ktorzy sa zinteresowani w zatuszowaniu calej afery..
• Istnieja dowody na to, ze UOP byl wmieszany w utrudnianie sledztwa NIK’u
• a sluzby specjalne odnosily korzysci z machinacji finansowych FOZZ’u przed I po 1989 rokiem.
• Powyzsze fakty potwierdzaja  teze postawiona przez profesorow Marie Los
• i Andrzeja Zybertowicza, ze aparat sluzb specjalnych mial i nadal ma wielkie wplywy polityczne i ekonomiczne w kraju. Afera FOZZ’u ujawnila, ze sluzby specjalne, ktore mialy jedynie spelniac role tarczy i miecza ancient regime,  same wziely aktywny udzial w przeksztalceniach gospodarczych i politycznych w Polsce, zapewniajac “miekkie ladowanie”  starym komunistycznym elitom wladzy Powyzsze fakty wskazuja, ze nomenklatura partyjna spiskowala ze sluzbami specjalnymi, kontrolujac przeksztalcenia systemowe w Polsce w 1989 roku oraz w latach 1990-ych.

Teraz sprobujmy zastanowic sie jaki wplyw na polskie spoleczenstwo mialy skandale, w ktore wmieszane byly kadry sluzb specjalnych najwyzszego stopnia. Odczucia spoleczenstwa co do stopnia korupcji w Polsce znacznie roznia sie od oficjalnych danych,  wedlug ktorych byla ona mniejsza niz w innych panstwach postkomunistycznych.  Rowniez doswiadczenie prywatnego biznesu napawaja pesymizmem co do korupcji w Polsce. Udzial najwyzszych szczebli sluzb specjalnych w roznych skandalach moga wyjasnic roznice pomiedzy oficjalnymi danymi a rzeczywistoscia w Polsce po 1989 roku.

Wyniki badan nad otoczeniem biznesowym oraz przedsiebiorczoscia w Polsce w latach 1990-ych

Joel Hellman, Geraint Jones i Daniel Kaufman przeprowadzili badania nad metodami stosowanymi przez firmy prywatne w stosunku do politykow dla osiagniecia wlasnych korzysci. (48*) Okreslili stopien uzaleznienia panstwa od firm, ktore maja wplyw na ustalanie regul gry. (49*)  Zdaniem w/w autorow, Polska nie nalezy do panstw, w ktorych takie wplywy sa duze. Indeks skladany dla Polski byl zblizony do litewskiego oraz czeskiego i nieco wyzszy niz wegierski. W porownaniu do Wegier i Czech, polscy respondenci czesciej wskazywali na przekupstwo przedstawicieli wladzy i sadow, jednakze uznawali, ze obecny system prawny generalnie wspiera prawo wlasnosc i kontrakty.

W Polsce branie lapowek wystepowalo dwa razy czesciej w porownaiu z Wegrami i Czechami. Tym niemniej, polscy respondenci byli bardziej sklonni uznac, ze interpretacje regulacji prawnych, majacych wplyw na ich firmy, sa spojne i przewidywalne i uznali zachodzace zmiany za pozytywne. Wprawdzie we wspomnianych krajach stopien przedsiebiorcow placacych lapowki byl zblizony (65%), to w Polsce sumy te byly mniejsze w porownaniu do dochodow rocznych. (50*)

Na podstawie wspomnianych badan mozna wyciagnac nastepujace wnioski:

• Polska nalezala do grupy panstw postkomunistycznych gdzie korupcja byla najmniejsza,
• W porownaniu z Wegrami i Czechami, Polacy mniej uskarzali sie na korupcje.
• Plskie firmy odczuwaly korupcje  w mniejszej skali niz pozostale kraje postkomunistyczne, nawet w porownaniu z Wegrami i Czechami.  Niezalezna organizacja Transparency International z siedziba w Berlinie uznala, ze stopien korupcji byl w Polsce mniejszy niz w Czechach, Lotwie i Slowacji. Mowiac w skrocie, w porownaiu z innymi  krajami postkomunistycznymi (a szczegolnie poza Rosja i Ukraina) poziom korupcji w Polsce byl stosunkowo niski.

Po ogloszeniu raportu Banku Swiatowego w 2000 roku, w ktorym korupcje uwaza sie za jeden z glownych problemow publicznych, w Polsce podjeto szereg inicjatyw antykorupcyjnych. Polskie gazety zainicjowaly sledztwa, w rezultacie ktorych zdymisjonowano nawet niektorych urzednikow panstwowych, np. wiceministra obrony narodowej. Wlasciciel firmy komputerowej Optimus otwarcie oskarzyl wladze urzedu podatkowego o korupcje.. W centrum zainteresowania mediow znalazl sie czlonek komitetu sejmowego d/s przekupstwa Jan Maria Rokita. (51*)

Wedlug badan CBOS, w rezultacie sledztw prowadzonych przez komisje parlamentarne, wsrod polskiego spoleczenstwa zmalalo znacznie zaufanie do administracji panstwowej. I tak np. w 2005r. 70% badanych uznalo korupcje za duzy problem, dla porownania w 2000r. bylo 46% a w 1999r. tylko 33%. Wedlug slow Dyrektora CBOS Krzysztofa Zagorskiego obecnie “nikomu sie nie wierzy.” Zdaniem Rafala Antczaka z Centrum Badan Ekonomicznych i Spolecznych w Warszawie politycy polscy wykorzystuja w walce przedwyborczej sytuacje spowolnienia gospodarki, atakujac aktualne wladze. (52*)

Nie udalo sie doprowadzic w Polsce do pelnej lustracji ludzi zwiazanych z rezimem komunistycznym. Byl to process chaotyczny i niekompletny.  Pierwszego sedziego epoki stalinowskiej, oskarzonego o lamanie praw czlowieka, osadzono dopiero w 19 kwietnia 2003r. (53*)  Wedlug nowych dowodow inny sedzia, ktorego oczyszczono w czasie lustracji w 1997r okazal sie byc klamca lustracyjnym. (54*) Liberalna polityka “grubej kreski”Tadeusza Mazowieckiego czesciowo moze wyjasnic brak procesow dotyczacych bylych pracownikow sluzb bezpieczenstwa w Polsce. Zaznaczyl on wyraznie, ze byli komunisci nie beda sdzeni za ich decyzje polityczne. Postepowanie to tlumaczono koniecznoscia przestrzegania prawa, potrzeba rezygnacji z rewanzu, jak rowniez obawa przed akcja sprzeciwu ze strony bylych pracownikow komunistycznych sluzb specjalnych. (55*) Jednakze obecne skandale lustracyjne wykazuja, ze spoleczenstwo nie chce sie pogodzic z tak lagodnym potraktowaniem bylych przesladowcow I ich kolaborantow.  Ujawnienie spraw korupcji,  w ktora wmieszane byly sluzby specjalne wytworzyly sytuacje, w ktorej w odczuciu spolecznym stopien przekupstwa jest wiekszy niz w rzeczywistosci.

Wnioski

Biorac pod uwage najnowsza historie polskich sluzb specjalnych, mozna wyciagnac wniosek, ze jakkolwiek sluzby te przeszly pewna ewolucje, to zaznaczyla sie wyraznie ich stala obecnosc w sektorze publicznym, prywatnym oraz  w podziemiu kryminalnym, jak rowniez ich udzial w skandalach gospodarczych po 1989r. Plus que ca change, plus que c’est la meme chose. Ich serce ciagle bije dla czlonkow bylej nomenklatury komunistycznej. Ktos moze powiedziec, ze korupcja oraz siec tajnych powiazan istnieje na calym swiecie i ze w Polsce, mimo wszystko, zjawiska te nie maja az tak duzej skali.  Poza tym, przystapienie Polski do struktur NATO i UE moze doprowadzic z czasem do samodyscypliny wsrod sluzb specjalnych. (56*) Tym niemniej, to brzemie ma niejednokrotnie bardzo zle reperkusje. Mozna do tego zaliczyc czerpanie korzysci materialnych przez elity polityczne kosztem calego spoelczenstwa, brak efektywnosci w dzialaniu instytucji publicznych oraz rynkow. Skandale, w ktore zamieszane byly sluzby specjalne mocno nawyrezyly zaufanie spoleczenstwa do instytucji panstwowych oraz do praworzadnosci.  Wzrost tego zaufania jest podstawa zarowno demokracji jak i gospodarczej prosperity.

Przypisy

1. This paper was read at the 61th Annual Conference of PIASA in Montreal in June 2003. The author is indebted to Professors Maria ¸oE (Los) and Andrzej Zybertowicz ￿this paper builds upon their seminalwork, Privatizing the Police-State: The Case of Poland. The author is also grateful to Marek Jan Chodakiewicz for his advice and contributions.                                                                                    2. Marek Jan Chodakiewicz, After the Holocaust: Polish-Jewish Conflict in the Wake of World War II (Boulder, Co. and New York: Columbia University Press, 2003), 15-22.                                                                                                                                   3. David M. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up: The Reform of the Polish Secret Services,”￿Federation of American Scientists Intelligence Resource Program (31 August 2002),                                                                                                                                                                  http://www.fas.org/irp/world/poland/dastych.html. Chudzicka 30/5/05 11:05 Page 261                               4. The SB was operated abroad by the Ministry of the Interior (MSW) as a separate department. Ibid.                                                                                    5. Brian Chapman, Police State (London: Pall Mall, 1970), 114. Maria ¸oE (Los) and Andrzej Zybertowicz further specify that the Poland was a „post-totalitarian police state, Privatizing the Police State, The Case                                                                                                         of Poland (London: Macmillan Press, 2000, New York: St. Martin’칢 Press, 2000), 18.                                                                                                 6. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 45.

7. In the words of Norman Davies: „Crime in a police state can only flourish under the patronage of the state police. In a country where state-owned property enjoys little respect, petty offenses abound and are dealt with in a summary fashion; but organized crime cannot operate on the same basis as in the West. The only serious rings and rackets that exist ￿in the black market, in prostitution, and in drugs ￿are controlled by the Militia and by the other security organs. In the communist system, the idea of an impartial law enforcement agency, or of an independent judiciary, is not accepted, and the perpetrators of the worst scandals can only be brought to book by their peers in the state-and-party elite to which they themselves belong.”￿God’칢 Playground, A History of Poland, vol. 2: 1795 to the Present (New York: Columbia University Press, 1982), 2: 617.

8. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 9.

10. Prior to this, the paramilitary civilian police reserve (Ochotnicza Rezerwa Milicji Obywatelskiej, ORMO) was liquidated by the Mazowiecki cabinet, although its members apparently kept supplies of arms for themselves.The People’칢 Militia (Milicja Obywatelska, MO) and SB slowly began to be vetted. In April of 1990 the MO was replaced by the State Police (Policja Panstwowa) and the SB was replaced by the UOP. Wojciech Roszkowski, „Points of Departure,”￿in Poland’칢 Transformation, A Work in Progress, ed. by Marek Chodakiewicz, John RadziΠ￿wski, and Dariusz ToΠ￿zyk (Charlottesville: Leopolis Press, 2003), 44.

11. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 132.

12. Tam˝쯥., 127.

13. Tam˝쯥.

14. Tam˝쯥., 132. At its founding, the UOP was a department in the Ministry of the Interior. In 1996 it was reorganized as a separate government agency responsible for intelligence, counter-intelligence, government electronic protection, and fighting crime and organized crime. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿5. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 127.

16. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿7. Andrzej Zybertowicz, „Transformation of the Polish Secret Services: From Authoritarian to Informal Power Networks,”￿(Geneva Centre for the Democratic Control of Armed Forces Conference Paper, 2002), 4.

18. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”￿In July 2001, Zbigniew Siemiatkowski, a post-

Communist MP, currently head of the Foreign Intelligence Agency (Agencja Wywiadu ￿AW) stated that the reform of the services should „deeply plough the structure, which was evolving for decades, via informal methods captured whole organism of the state, and up till now operates at its wish beyond anybody’칢 control and with impunity.”￿Zbigniew Siemiatkowski, interviewed by M. Branski, Nie, 26 July 2001, 5.

19. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿0. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 159.

21. Dzienik Ustaw, 1988, No. 41.

22. Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 160-61.

23. Dzienik Ustaw, 1997, No. 114, item 740.

24. Piotr Woyciechowski, „Ochroniarze i ich protektorzy,”￿Gazeta Polska, 3 December 1997, 6, cited in Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 162.

25. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿6. Jerzy Jachowicz and Katarzyna K´sicka, „Tajne Kontrolowane”￿ Gazeta Wyborcza, 22 November 1994, 4.

27. Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services,”￿6.

28. Konstanty Miodowicz, interviewed by A. Kublik et al., Gazeta Wyborcza, 24 February 1996, 10.

29. Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services,”￿6.

30. Marek Dukaczewski interviewed by A. Walentek, ˚챱cie Warszawy, 4 December 2001.

31. Dennis Deltant and Kieran Williams, Security Intelligence Services in New Democracies: The Cases of Czech Republic, Slovakia and Romania (London: Macmillan Press and School of Slavonic and East European Studies, UCL, 2002), 1.

32. Zbigniew Wasserman, Nowe Paƒstwo, no. 1 (January 16, 2002): 19. While a procedural mechanism exists for resolving conflicts between the UOP and the prosecutor’칢 office when it comes to the release of evidence, at least one case was blocked by the decision of Prime Minister WΠ￿dzimierz Cimoszewicz in the mid-1990s. See Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services”￿ 9.

33. The Helsinki Foundation for Human Rights in Poland, in conjunction with the Center of National Security Studies in Washington, D.C., prepared a web site entitled „In the Public Interest: Security Services in a Constitutional Democracy”￿￿http://hfhr.hfhrpol.waw.pl/Secserv/index.html ￿it was last updated in October 1999. As of May 19, 2003, the page had still not been updated, and all links are either dead or outdated.

34. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿5. Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services,”￿8.

36. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up.”

￿7. Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services,”￿8.

38. Tomasz Sakiewicz, „ChodziΠ￿ o wspoΠ￿rac´ z KGB,”￿Gazeta Polska, 14 May 2003.

39. SΠ￿woj Kopka, „Lewica wiele robi dla pomniejszenia swych szans, odpΠ￿wajacy elektorat SLD,”

켙zeczpospolita, 23 May 2003.

40. Zybertowicz, „Tranformation of the Polish Secret Services,”￿8.

41. Bertold Kittel, „Nietykalni za koreaƒskim murem,”￿Rzeczpospolita, 22 May 2003, http://www.rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_030522/publicystyka/publicystyka_a_8.html.

42. Anna MarszaΠ￿k and Monika Filipowska, „Kryptonim Festiwal,”￿Rzeczpospolita, 23 June 2003.

43. See „Trial Reopens in Poland’칢 Largest Embezzlement Case,”￿Radio Free Europe/Radio Liberty Newsline,

3 October 2002, http://www.rferl.org/newsline/2002/10/3-CEE/cee-011002.asp; Los and Zybertowicz, Privatizing the Police State, 165-169, 172-175.

44. Jan Ordyƒski, „Po urz´dnikach kontrolerzy,”￿Rzeczpospolita, 13 February 2003, http://www.rzeczpospolita. pl/gazeta/wydanie_030213/prawo/prawo_a_15.html.

45. The individual named by Lawina was Wiktor Fonfara, and the bail was termed as a „proposed guarantee„ or „propozycja zΠ￿˝쯥nia 2mln USD jako por´czenia za ˚챓mka.”￿See Jan Ordyƒski, „Lawiny sensacji ciag dalszy,”￿Rzeczpospolita, 6 May 2003.

46. „Kaczynski Brothers to Sue Polish TV Over Documentary,”￿Polish News: Internet Issue 63 (1) (July 2001), http://www.polishnews.com/fulltext/straight/2001/hotnews63_1/shtml.

47. The 1999 BEEPS study of CEE and CIS countries surveyed 246 Polish firms, 160 of which were „new private,”￿53 of which were ex-state firms, and 25 of which were state-owned. 40 had foreign direct investment. The survey was conducted in person with representatives of pre-screened firms. The survey included a range of questions that directly and indirectly measured both the perceptions and the experience of the respondents with regard to measures of corruption. See Joel Hellman, Geraint Jones, Daniel Kaufmann and Mark Shankermann, „Measuring Governance, Corruption, and State Capture: How Firms and Bureaucrats

Shape the Business Environment in Transition Economies,”￿World Bank Policy Research Working Paper 2312 (April 2000): 7-10,http://www.worldbank.org/wbi/governance/pubs/measuregov.html; Joel

Hellman, Geraint Jones and Daniel Kaufmann, „Seize the State, Seize the Day: State Capture, Corruption, and Influence in Transition Economies,”￿World Bank Policy Research Working Paper 2444 (September 2000): 1-6, http://www.worldbank.org/wbi/governance/pubs/seizestate.html.

48. See Hellman, Jones and Kaufmann, „Seize the State, Seize the Day.”

￿9. In contrast to state capture, influence was defined as doing the same without recourse to payments. Administrative corruption is defined as petty forms of bribery in connection with the implementation of laws, rules, and regulations ￿these fit the definition of „grease payments”￿in American legal terminology. Among the generalized findings, it is noteworthy that large incumbent firms (either state-owned or ex-state firms) tend to inherit and rely upon influence to secure property and contractual rights and higher growth rates. It is new entrants that turn to state capture as a strategic choice to compensate for their lack of influence, especially when the legal and regulatory framework is underdeveloped. Unlike capture or influence, administrative corruption is not a strategic choice, but rather a burden for firms.

50. Hellman, Jones, Kaufmann and Shankermann, „Measuring Governance, Corruption, and State Capture,”￿25, 27-28, 31, 35.

51. „Corruption in Poland,”￿The Economist, 19 April 2003, 44.

52. Tam˝쯥.

53. Jan Ordyƒski, „SkazywaΠ￿wbrew prawom czΠ￿wieka,”￿Rzeczpospolita, 19 April 2003.

54. Tomasz Szymborski, „S´dzia czyli ‘췗rezes’￿”￿Rzeczpospolita, 19 April 2003.

55. However, as late as June 13, 1989, the Rzeszow office listed 12 people who were in need of “컒arning conversations”￿and 16 persons that would have been arrested in the event that martial law would be reasserted. On June 26, 1989, Deputy Minister of the Interior General Henryk Dankowski sent a top secret request to provincial interior security offices for the personal files of elected OKP parliamentary deputies and senators who had been secret collaborators of the security apparatus (tajny wspoΠ￿racownik or tw) and those of them with whom „permanent or temporary operational contacts”￿were maintained. See Wojciech Roszkowski, „Points of Departure,”￿in Poland’칢 Transformation: A Work in Progress, compiled and edited

by Marek Chodakiewicz, John Radzilowski, and Dariusz ToΠ￿zyk (Charlottesville: Leopolis Press, 2003), 44.

56. Dastych, „No „Zero Option”￿But a Shake Up

Kto przejal pieniadze przeznaczone dla Solidarnosci przez rzad Stanow Zjednoczonych?

Sprobujmy odpowiedziec na powyzsze pytanie, postawione kiedys przez swietnego amerykanskiego historyka, znawce problematyki krajow komunistycznych, Richard’a Pipes’a. 200 mln dolarow przeznaczonych, przez rzad USA na pomoc ruchowi Solidarnosc w Polsce, rozplynelo sie gdzies w sieci  CIA, Bank Vaticano, poskie sluzby specjalne, Mossad i Maxwell’a.

CIA jako posrednika w dostarczeniu tych pieniedzy do Polski  wybralo Bank Watykanski.  Arcybiskup Marcinkus watykanski bankier, znany ze skandalu prania brudnych pieniedzy, przyjal z otwartymi rekami dwoch agentow CIA Casey’a i Brenneke, zapraszajac ich na sniadanie w swoim apartamencie w Villa Sritch, gdzie ustalono szczegoly calej operacji.  Pieniadze mialy byc dostarczone przez kilka amerykanskich bankow, w tym Bank of America i City Bank. Brenneke podal specjalne kody przydzielone wszystkim przewidywanym transakcjom. Pieniadze dla tych transakcji  nie mogly pozostawac na poszczegolnych kontach dluzej niz 72 godziny. Srodki finansowe, przeznaczone dla Solidarnosci, trafialy do Vaticano Bank z Banco de Panama, the Panama National Bank, the Standard Bank of South Africa oraz krolewski bank Coutts  w Londynie. Pieniadze te mialy byc nastepnie skierowane do Bank Lambert w Brukseli. Cala procedura  ustalona byla w taki sposob, aby uniknac ‘malego skomplikowanego problemu’ jak to okreslil Casey.

Obawiano sie, ze w przypadku, gdyby rezim gen. Jaruzelskiego dowiedzial sie o tak duzej pomocy finansowej dla Solidarnosci ze strony Waszyngtonu, moglby on zlikwidowac caly ruch zwiazkowy a nawet aresztowac jego przywodcow. Wedlug slow Brenneke: ‘Trzymanie wszystkiego w tajemnicy bylo nakazem chwili.’

Pozniej stalo sie to przedmiotem starcia pomiedzy doradca Prezydenta Reagana prof. Richardem Pipesem a bylym doradca Prezydenta Jimmy Cartera prof. Zbigniewem Brzezinskim. Pipes przypuszczal, ze duze pieniadze zostaly wytransferowane dla Solidarnosci kanalami znajdujacymi sie w rekach CIA. Pipes zadal od Brzezinskiego odpowiedzi co stalo sie z tymi pieniedzmi, skoro nigdy nie trafily one w calosci bezposrednio do rak Solidarnosci.  Na to pytanie Brzezinski nigdy nie dal odpowiedzi. Niewielka czesc tej sumy, ktora otrzymalo Biuro Solidarnosci w Brukseli, zostala przeznaczona na zasilki dla strajkujacych stoczniowcow.  Wedlug szefa tego Biura Elzbiety Wasiutynskiej (corki dzialaczy NSZ w czasie wojny), pieniadze te otrzymano od miedzynarodowego stowarzyszenia zwiazkow zawodowych  AFL-CIO oraz od National Endowment for Democracy.  Pewna kwote przekazano rowniez przez  organizacje zwana Stanton Group w USA. Pieniadze te pochodzily od amerykanskich podatnikow. Elzbieta Wasiutynska poinformowala nas, ze wladze Solidarnosci nie otrzymywaly wiecej niz $ 200 tys. rocznie i pieniadze te nie pochodzily od CIA.

Brak rowniez jakichkolwiek informacji na temat transakcji tymi funduszami po zmianach ustrojowych w Polsce po1989 roku. Zdaniem naszej rozmowczyni, CIA przypisuje sobie dzialanosc, ktorej nie wykonywalo.  Rowniez Bank Lambert w Brukseli nie odnotowal takich duzych transakcji.

 Co wiec stalo sie z tymi pieniedzmi? Nie po raz pierwszy odpowiedz na takie pytania mozna znalezc w tajnej dzialanosci zydowskich malwersantow finansowych jak np.Robert Maxwell. Maxwell sprzedal Jaruzelskiemu specjalne oprogramowaie Promis, opracowane w Izraelu dla sledzenia dzialaczy Solidarnosci oraz demokratycznej opozycji w Polsce. W 1985 r. Maxwell dostarczyl rowniez to oprogramowanie belgijskiemu kontrwywiadowi Surete de l’Etat. Mialo to miejsce wlasnie w czasie transferu pieniedzy dla Solidarnosci przez Belgie, gdzie mafiozo rosyjski Zyd Semion Yokowicz Mogilewicz  prowadzil operacje finansowe na szeroka skale (Jak pisal o tym dr Raphael Johnsonhttp://www.bibula.com/?p=8530 Mogilewicz wspolpracowal scisle z wywiadem izraelskim Mossadem) Przebywajac w tym czasie w swojej glownej kwaterze w Budapeszcie, Mogilewicz przygotowywal sie do wejscia w swiat finansow w panstwach postkomunistycznych jako ekspert od przestepstw finansowych. W 1985r. Mogilewicz mial rowniez swoje biura w Genewie, Nigerii oraz na Wyspach Kajmanskich.  Maxwell zalatwil mu rowniez paszport izraelski. Maxwell przedstawil Mogilewicza szwajcarskiemu bankierowi, wlascicielowi banku inwestycyjnego w Genewie, ktory mial scisle kontakty z Bank Vatican i Bank Lambert.

Mossad byl pierwszym obcym wywiadem, ktory penetrowal serce Solidarnosci. Izraelscy agenci wiedzieli o decyzji Reagana dotyczacej przekazania $ 200 mln Solidarnosci juz dwa miesiace wczesniej niz wyslannik Raegana Poggy poinformowal o tym Kardynala Glempa oraz biskupa Marcinkusa. Izraelski agent Nahum Admoni wydostal te informacje od Poggy’ego w czasie obiadu w Paryzu gdzie omawiali sprawy kosciola. Rowniez wspomniany powyzej program Promis zostal wykradziony Amerykanom prze wywiad izraelski.  Zrobil to dyrektor wydzialu operacyjnego Mossadu Rafi Eitan.  Jak pozniej wyznal przeydent firmy Inslaw Bill Hamilton,  ‘Rafi zrobil ze mnie durnia, podobnie jak wielu innych.’ Izraelczycy rozpracowali program Promis, wprowadzajac do niego urzadzenie szpiegowskie.  Eitan wreczyl ten program jako ‘podarunek z Izraela’ polskiemu Zydowi dr Jerzemu Milewskiemu, ktory byl odpowiedzialny za zbieranie pomocy finansowej dla Solidarnosci w czasie jego wizyty w Brukseli.

Arcybiskup Marcinkus urodzil sie i wychowal na przedmiesciach Chicago (Cicero), skad pochodzil rowniez Al Capone.  Przejal od niego wiele gangsterskich metod jak zastraszanie kasjerow w Banku Vaticano lub terroryzowanie biskupow. Twierdzil, ze zajmuje drugie miejsce po Papiezu na moskiewskiej liscie 10-u glownych celow.  Jednakze, jak na biskupa mial dziwnych klientow jak kasyno z Monte Carlo, firme produkujaca bron Beretta lub kanadyjskiego producenta doustnych srodkow antykoncepcyjnych. Od czasu kiedy objal stanowisko prezydenta banku, Marcinkus powiekszyl inwestycje ponad wszelkie oczekiwania. Do 1983r. depozyty bankowe warte byly dzisiatki miliardow dolarow.  W tym czasie Marcinkus byl juz mocno zaangazowany w masowe finansowe spekulacje, w ktore wciagnal Bank Vaticano. Papiez Jan Pawel II zgodzil sie zrekompensowac straty spowodowane spekulacjami Marcinkusa. W jednym z dokumentow opublikowanych przez Watykan w maju 1984r. stwierdza sie, ze ‘banki miedzynarodowe otrzymaja okolo 2/3 z $ 600 mln jakie pozyczyly Bankowi Vaticano. Z tego $ 250 mln bedzie splacone do 30go czerwca 1984r.’

(Tlumaczyl Bob Rutecky, Los Angeles)

www.european-magazine.com/meses/2004/octubre/ing/investvaticano3.htm

(Gordon Thomas, Gideon’s Spies:  The Secret History of the Mossad)

KOSZER-NOSTRA

Dr Raphael Johnson

W sytuacji kiedy FBI i glowne media podniecaja sie mafia sycylijska (“Cosa Nostra”), juz od dwoch dekad istnieje znacznie mocniejsza i bardziej zlowieszcza sila, ktora kontroluje wiekszosc swiatowej zorganizowanej przestepczosci, czyli zydowska mafia z Rosji (“Kosher Nostra”).  W porownaniu z  nia,  wloscy mafiozi wygladaja jak karly pod wzgledem rozmiarow zbrodni czy zasiegu aktywnosci. Mimo tego, w FBI dotychczas nie utworzono zadnego dzialu poswieconego tej tajnej organizacji

2 kwietnia 2004r. na poludniu syberyjskiego okregu Krasnojarsk rozbil sie samolot wojskowy z gubernatorem tego regionu, generalem Aleksandrem Lebiedziem, na pokladzie. Cala prasa swiatowa natychmiast uznala “gesta mgle” za przyczyne tej katastrofy.  Tymczasem, wiekszosc przdstawicieli rosyjskich kol wojskowych nie miala watpliwosci, ze Lebiedz nie poniosl smierci w zwyklym wypadku, ale w rezultacie dzialania miedzynarodowej mafii zydowskiej, ktora w tym czasie kontrolowala znaczna czesc gospodarki Rosji.  Lebiedz, ktory byl wowczas jednym z najpopularniejszych rosyjskich politykow,  chcial stworzyc nardowe socjalistyczne imperium, prawdopodobnie przy wspolpracy z Chinami,  ktore byloby oparte na zasobach ropy naftowej i innych bogactwach mineralnych tego regionu.

Gdyby Lebied zrealizowal swoje plany, historia XXI wieku potoczylaby sie prawdopodobnie  inaczej. Przed Lebiedziem na terenie Rosji zginelo wielu anty-syjonistow  w rezultacie podlozonych bomb oraz w innych wypadkach, ale zadnego z nich nie wyjasniono. Wladze rosyjskie zajely sie oficjalnie tylko kilkoma z nich.

Faktem jest, ze zydowska mafia (czesto mylnie nazywana “mafia rosyjska”) byla w stanie zatrzec wszystkie slady oraz wplywac na informacje jakie mogly ukazywac sie w mediach.  Spoleczenstwo rosyjskiego byla przekonane o udziale tej mafii w zamachach oraz o sile i wplywach zorganizowanej przestepczosci. Mafia zydowska w niczym nie przypomina swoich poprzedniczek:  mafii wloskiej i irlandzkiej w ich dzilanosi w USA oraz w Europie. Mafia ta ma zasieg miedzynarodowy i jest od nich znacznie bogatsza oraz bardziej okrutna w stosowaniu przemocy. Nie cofa sie nawet przed zabijaniem dzieci oraz policjantow i ich rodzin.  Dotychczas w historii swiata nie bylo nic podobnego a to dopiero jest poczatek.

Najbardziej znanym dziennikarzem, ktory probowal odkryc tajna siec zydowskiej mafii, byl Robert I. Friedman, ktory w mlodym wieku zmarl na jakas tajemnicza “tropikalna chorobe.” Friedman przeprowadzil wiele wywiadow z glownymi postaciami podziemnego swiatka, probujac ujawnic ich tajne plany i ukryte miejsca.

 Kiedy opublikowal swoja ksiazke poswiecona wspomnianemu tematowi, mafia wyznaczyla nagrode za jego glowe. “Rosyjska” mafia zdaje sobie sprawe, ze moze bezkarnie zabijac bez litosci,  bez obawy, ze bedzie scigana przez sluzby specjalne w Europie i w USA, z ktorymi weszla w uklady.

Prace Friedmana, ktorych tresc zapiera dech w piersiach, sa szeroko cytowane w swiecie. Szczegolnie  ksiazka pt. Red Mafia: How the Russian Mob  Has Invaded America. Friedman nie bal sie ujawnic oczywistej prawdy, ze cala “rosyjska” mafia,  bez wyjatku, ma zydowski charakter, co  wykorzystuje bezwzglednie jako tarcze przeciwko jakiejkolwiek krytyce. Pozwolilo to mafii na wielki rozrost i prosperowanie w swiecie.

Co moze dziwic, Friedman nie obawial sie rowniez przyznac, ze swiatowe organizacje zydowskie, z Anti-Defamation League na czele, korzystaja swiadomie z wplywow tej mafijnej osmiornicy. Innymi slowy, zorganizowana przestepczosc zydowska stala sie akceptowana czescia zydowskiego swiata a organizacje zydowskie lobbuja skutecznie na jej rzecz w organach scigania i sluzbach specjalnych.  Przykladem moze byc powolanie syjonisty Michaela Chertoff’a na stanowisko szefa Homeland Security, co dawalo gwarancje, ze mafia zydowska nie stanie sie celem postepowania prokuratorskiego, jak to mialo miejsce z mafia wloska.

Korzenie tej zydowskiej organizacji  przestepczej siegaja carskich czasow. Zorganizowane syndykaty zbrodni uczestniczyly w rabowaniu bankow dla zdobycia pieniedzy na dzialanosc bandy Lenina, przyczyniajac sie do powstania przedrewolucyjnego chaosu. W czasach tzw. rewolucji bylo trudno, a nawet czasem niemozliwe,  odroznic ideologow bolszewickich od czlonkow zorganizowanych syndykatow przestepczych. Postepowali bowiem w podobny sposob.

Jednakze, wydaje sie, ze wspolczesnie korzenie tej mafii siegaja dni stagnacji w ZSRR za czasow Leonida Brezniewa. Pod koniec lat 1970-ych rozkwital tam czarny rynek a wczesne stadia zydowskiej mafii to jego podziemie. Gospodarka radziecka zalamalaby sie prawdopodobnie duzo wczesniej, gdyby nie byla podtrzymywana przez czarny rynek.

Wkrotce bosowie tych podziemnych struktur stali sie tak potezni, ze mogli sobie nawet pozwolic na tworzenie wlasnych “sadow ludowych,” ktore wydawaly wyroki niezalezne od kontroli wladz sowieckich. Wielu z nich odsiedzialo juz wyroki w sowieckich gulagach za wczesniejsza dzialanosc na czarnym rynku. Surowe warunki wiezienne nauczyly ich umiejetnosci przetrwania, ktora stala sie teraz bardzo przydatna w nowych warunkach. To sposrod nich wylonily sie nowe elity kryminalnego swiatka.

W praktyce, czarny rynek dzialal juz w systemie sowieckim od dziesiatkow lat jako wentyl bezpieczenstwa, tak ze wszelkie oceny realnego stanu sowieckiej gospodarki byly czesto zwyklymi spekulacjami. Czarny rynek dostarczal wielu dobr i uslug, ktorych nie byl w stanie stworzyc niesprawny system komunistycznej gospodarki. Zydowscy  “markieterzy,” ktorzy znalezli sie w gulagu, zaczeli laczyc sie w “braterstwa krwi,” cos na wzor murzynskich lub latynoskich gangow  w amerykanskim systemie wieziennictwa. Organizowali tam zydowskie bundy oparte o niezwykle mocne wiezy, ktore okazaly sie niezwykle przydatne po wyjsciu na wolnosc w tworzeniu wysoce tajnych, hermetycznych, przestepczych organizacji, do ktorych przenikniecie bylo czesto praktycznie niemozliwe.

Zydowskie lobby w Stanach Zjednoczonych doprowadzilo do uchwalenia specjalnych przepisow (tzw. JacksonVanick law), na podstawie ktorych udzielono Zwiazkowi Radzieckiemu pewnych korzysci handlowych w zamian za uprzywilejowane traktowanie Zydow rosyjskich. W odroznieniu od zwyklych obywateli sowieckich, Zydom pozwalano na emigracje.  Mozliwosci te wykorzystalo KGB, ktore pozbylo sie najgorszych kryminalistow pochodzenia zydowskiego, wysylajac ich do USA. Naiwni republikanie uznali to za duzy sukces w konfrontacji z ZSRR. Olbrzymi udzial w penetracji Stanow Zjednoczonych przez zydowska mafie mieli wlasnie ci sowieccy “komandosi.” Warto tutaj zaznaczyc, ze  takie organizacje jak ADL lub Hebrew Aid Society uczestniczyly w fianansowaniu przerzucania sowieckich Zydow ze Zwiazku Radzieckiego. Poniewaz sowieckie podziemie gospodarcze oraz swiat kryminalny byly zdominowane przez Zydow, trudno uwierzyc w to, ze wspomniane organizacje amerykanskich Zydow nie zdawaly sobie sprawy z charakteru powiazan tych rosyjskich imigrantow z zydowska mafia. Duza czesc wspomnianych funduszy, przeznaczonych na wspomaganie imigracji z ZSRR do Izraela, zostala przechwycona przez mafie, ktora uzyla ich do osiedlenia wielu Zydow w Nowym Jorku – Nowej Ziemi Obiecanej – zamiast w Izraelu.

Jedna z glownych postaci zydowskiej mafii byl Marat Balagula, ktory zakupil restauracje w Brighton Beach na Brooklynie, nadajac jej nazwe Odessa. Miejsce to stalo sie wkrotce glownym punktem rekrutacji gangsterow.  Centrum to mialo rowniez powiazania z lokalnymi organizacjami syjonistycznymi, w tym z kobieca grupa Hadassah. Wykorzystywano je do organizowania mityngow oraz do zbiorki pieniedzy na fundusze. Restauracja ta stala sie wkrotce slynna jako silne centrum polityczne Brooklynu. Balagula wraz ze swoimi zydowskimi mafiozami sprawowal tutaj “sady ludowe.” Jego slowa traktowane byly jako “prawo.’ Zwyczajne sady w tej dzielnicy nie mialy szans w konfrontacji z  gangsterami, ktorych bronily wplywowe organizacje zydowskie, wlaczajac w to lokalne wladze, zdominowane przez Zydow.

 Balagula stworzyl swoiste “panstwo w panstwie.” Jego “sady” dzialaly sprawniej i szybciej niz sady miejskie Nowego Jorku. Porwania, tortury oraz publiczne egzekucje staly sie codziennoscia na Brooklynie. Nawet  wloska mafia czula sie bezsilna. Dzialala ona zwykle ostrozniej i rozsadniej. Zydowscy gangsterzy zachowywali sie ostentacyjnie i stosowali przemoc bez wahania.

Balagula wraz z innym slynnym zydowskim gangsterem Jurim Brokhinem wslawili sie kradzieza bizuterii. W sklepach jubilerskich zostawiali sztuczna bizuterie w miejsce skradzionej.  Friedman opisuje  przypadek takiej kradziezy w Chicago, gdzie zostali zatrzymani na lotnisku z $175,000 gotowki. Zdradzil ich chasydzki ubior, ktory mieli na sobie na lotnisku O’Hare w dniu swieta Yom Kippur, w czasie ktorego Zydom nie wolno podrozowac. Wzbudzilo to podejrzenia miejscowego policjanta zydowskiego pochodzenia.  Wprawdzie byli wowczas sadzeni za kradziez, ale unikneli wyroku kary wiezienia.  Za popelnione przez nich przestepstwa na ogol dostaje sie ponad 20 lat wiezienia. Ich przypadek moze swiadczyc o olbrzymich wplywach zydowskiej mafii. Obydwaj gangsterzy byli kiedys znanymi kryminalistami w ZSRR a mimo to udalo im sie przetransferowac caly swoj majatek do USA, dzieki pomocy zydowskich organizacji “charytatywnych” oraz dzialaczy syjonistycznych.

Glownym lacznikiem pomiedzy amerykanskimi osrodkami wladzy politycznej a zydowska mafia byl rabin Ronald Greenwald, ktory wykorzystywal swoje znajomosci i wplywy polityczne dla obrony zydowskich gangsterow.  W roku 1972 Greenwald bral udzial w kampanii wborczej Richarda Nixona.  Nixon wraz z innymi republikanami korzystali z jego poparcia dla pozyskania zydowskich wyborcow.  W rzadzie Nixona otrzymal on stanowisko “doradcy” d/s zwalczania ubostwa wsrod Zydow.  W praktyce rabin wykorzystywal swoje wplywy do obrony mafii zydowskiej, ktora w tym czasie zaangazowala sie w dzialalnosc przestepcza wokol programu federalnego zdrowotnej pomocy spolecznej Medicaid.  Przestepstwa te nigdy nie zostaly zbadane przez wladze.

Stanowisko doradcy d/s ubostwa wsrod Zydow pozwalalo mu na ukrywanie przekretow finansowych, jak rowniez odwolywanie jakichkolwiek akcji FBI przeciwko niemu i jego kolegom. Rozrost zydowskich grup mafijnych w USA w jakims stopniu nastapil rowniez dzieki protekcji i koneksjiom politycznym Greenwalda.

Greenwald odegral rowniez duza role w obronie Marca Rich’a, zydowskiego miliardera powiazanego z mafia. Rich, glowny gracz w administracji Clintona, dokonal olbrzymich oszustw finansowych.  Wprawdzie wszystko uszlo mu na sucho, ale media przeprowadzily atak na niego, poniewaz prowadzil interesy z Iranem i wielu jego zydowskich pobratymcow  uznalo go za zdrajce. Cala sprawa przeciwko niemu zakonczyla sie podpisaniem aktu laski przez Prezydenta Clintona.

Zydowska mafia praktycznie opanowala cale Las Vegas, nie bez udzialu i protekcji Greenwalda. Jakis czas temu wyprodukowano film pt. Casino, w ktorym graja Robert DeNiro i Joe Pesci.  DeNiro gra sympatycznego, odnoszacego sukcesy, zydowskiego przedsiebiorce Rothsteina, natomiast Pesci gra aroganckiego i zarozumialego Wlocha. Celem filmu bylo utrwalenie w Amerykanach opinii o kryminalnej dzialanosci wloskiej mafii oraz odwrocenie uwagi od zydowskiej zorganizowanej przestepczosci.

Balagula, zanim przejal interesy zydowskiej mafii na terenie Stanow Zjednoczonych, wspolpracowal z KGB.  Bez problemu otrzymywal wize od KGB, ktore wykorzystywalo go do handlu skradzionymi dzielami sztuki i bizuterii. Nastepnie zapewniono mu satnowisko dyrektora najwiekszej na Ukrainie spoldzielni rolniczej, ktorego za przyzwoleniem KGB uzyl do rozwijania dzialanosci na czarnym rynku. Tuz przed  zakonczeniem zimnej wojny, wielu pracownikow KGB rozwazalo mozliwosc znalezienia zatrudnienia w zydowskim syndykacie przestepczym po spodziewanej utracie stanowisk w rezultacie upadku starego systemu. Zydowscy mafiozi korzystali wiec zarowno z protekcji amerykanskich agencji politycznych,  kierowanych przez Greenwalda, jak rowniez z pomocy rozpadajacego sie sowieckiego aparatu sluzb specjalnych.

Wiele operacji wykonywanych przez zydowska mafie ma miedzynarodowy charakter i olbrzymie rozmiary. Balagula utworzyl kolosalne mafijne imperium, siegajace od Afryki Polnocnej do Wenezueli i od Arabii Saudyjskiej do Brooklynu. Mafia zarzadza flota tankowcow, samochodow-cystern oraz siecia stacji benzynowych oraz dystrybucja, ktore znajduja sie w rekach miejscowych Zydow, lojalnych wobec mafii. Zydowscy gangsterzy utworzyli infrastrukture handlu ropa naftowa i jej pochodnymi, tak ze sa praktycznie nie do pokonania. Mafia ma wplyw na ceny ropy naftowej i od czasu do czasu posredniczy nawet w kontaktach pomiedzy Mossadem a szejakmi z arabskich krajow naftowych. Sprawy te nigdy nie ujrzaly swiatla dziennego, ani tez zadne sluzby panstwowe  nie przeprowazaly sledztwa w tym temacie.

Nie ma potezniejszego czlowieka na swiecie niz boss omawianej zydowskiej mafii. Praktycznie kontroluje on znaczna czesc globu ziemskiego.  Mimo tego, ciagle pozostaje w cieniu, swiatowe media nie interesuja sie nim, CIA uznalo go za “najniebezpieczniejszego czlowieka na swiecie” i “olbrzymie zagrozenie” dla bezpieczenstwa swiatowego. Fakt,ze pozostaje on poza zasiegiem zainteresowan swiatowych mediow moze swiadczyc o olbrzymich wplywach zydowskich odrodkow wladzy, ktore ukrecaja glowe kazdej probie ujawnienia przestepstw zydowskiej mafii.

Wladca ten utworzyl globalna siec komunikacji i zatrudnia setki najwyzszej klasy specjalistow od informatyki, fizyki, ekonomii, itd. aby sprawnie zarzadzac swoim imperium. Penetruje on wszystkie gieldy na swiecie i ma kontrole nad transakcjami, jakie tam sie odbywaja.  Stoi on rowniez za najwieksza w historii operacja prania brudnych pieniedzy ($ 7 mld) poprzez Bank of New York, ktory stanowi glowna galaz Federalnego Banku Rezerw.  Czlowiekiem tym jest urodzony w 1946r. Siemion Mogilewicz.

Mogilewicz organizowal duze przezruty zydowskich imigrantow z Rosji do Izraela. Slynne bylo jego powiedzenie, ze “najwiekszym problemem Izraela jest zbyt duza liczba Zydow w tym kraju.”  Zajmowal sie rowniez prowadzeniem sieci burdeli w Izraelu, w ktorych zatrudniano mlode Rosjanki i Ukrainki, traktowane jak niewolnice seksualne. Prawo izraelskie zezwala na ten proceder pod warunkiem, ze nie sa to Zydowki. W raportach policyjnych dotyczacych tego zjawiska, ktore sporzadzano w Izraelu, na Ukrainie lub w USA starannie pomijano nazwisko Mogilewicza.  Mogilewicz kontroluje rowniez handel wodka w Rosji oraz w krajach Centralnej Europy.

Mogilewicz wykupil przemysl zbrojeniowy na Wegrzech. Posiada rowniez wlasna, swietnie uzbrojona armie. Zdaniem ekspertow NATO jest on duzym zagrozeniem dla bezpieczenstwa w Europie. Jest wysoce prawdopodobne, ze jego sily militarne sa wieksze niz niejednego europejskiego kraju. Szczegolnie niebezpieczne jest zaangazowanie sie Mogilewicza w handel glowicami nuklearnymi, pochodzacymi z arsenalow bylego Ukladu Warszawskiego.  Posiada on swoich agentow w  sluzbach wywiadowczych wielu krajow, tak ze jest on na biezaco informowany o ewentualnych sledztwach lub akcjach, jakie moga byc przeciwko niemu podejmowane.

Telewizja niemiecka nadala reportaz, z ktorego wynikalo, ze Mogilewicz wspolpracowal z niemiecka agencja wywiadowcza  (BND), ktora dostarczala mu informacji o jego rywalach na terenie Rosji. Podobne uklady ma rowniez z wywiadem francuskim. Scisle wspolpracuje z Mossadem, ktory doprowadzil do zniszczenia jego teczki personalnej, zawierajacej informacje o jego przestepstwach. Przy takich ukladach Mogilewicz moze swobodnie popdrozowac po calym swiecie bez obawy, ze zainteresuje sie nim jakas prokuratura.  Nadal kontroluje czarny rynek w Rosji i w Europie Centralnej.  Wiadomo o jego powiazaniach z Rockefellerem. Jego glowny doradca finansowy Igor Fisherman jest rownoczesnie konsultantem Chase Manhattan Bank. Jezeli chodzi o jego powiazania z Federalnym Bankiem Rezerw, to wprawdzie nie przedstawiono konkretnych zarzutow, ale wedlug prowadzacych sledztwo ekspertow, pranie brudnych pieniedzy na taka skale nie byloby mozliwe bez wiedzy i udzialu bosow tego banku.  Kiedy Departament Sprawiedliwosci USA rozpoczal sledztwo przeciwko Mogilewiczowi, ten oskarzyl Departament o “antysemicka konspiracje.”

Doradca i mentor b. Prezydenta George W. Busha, Natan Szaransky, mial dluga historie powiazan ze zorganizowana przestepczoscia. Kongres, Departament Stanu oraz CIA sa w posiadaniu dossier Szaranskiego, z ktorych wynika, ze byl on posrednikiem pomiedzy Partia Republikanska a bosami mafii zydowskiej, podobnie jak rabin Greenwald. Szaranski byl tak pewny swoich wplywow i sily, ze wprowadzil przedstawicieli mafii zydowskiej do administracji Busha.  Pozowali oni zawsze na “antykomunistow”, co w zupelnosci wystarczylo republikanom. Reputacja “dysydentow” chronila ich prawie tak mocno jak ich religia. Ignorowano fakt, ze byli kiedys aresztowani prze komunistyczne sluzby specjalne za dzialanosc na czarnycm rynku a nie za poglady poityczne.

Ojciec George W. Busha odmowil kiedys wspolpracy w sledztwie dotyczacym dzialanosci rosyjskich gangow w Szwajcarii.  Jak to skomentowal jeden z pracownikow CIA: “Nie ma jednego znaczacego czlonka mafii rosyjskiej, ktory nie mialby izraelskiego paszportu.” Jednakze wladze izraelskie z reguly odmawialy uczestnictwa w jakiejkolwiek akcji przeciwko gangsterom. Jedynym wyjatkiem byl Yitzhak Rabin, ktory spotkal sie z przedstawicielami Mossad’u i Shin Bet, aby opracowac wspolnie walke ze zorganizowana przestepczoscia, ktora jego zdaniem mogla zdestabilizowac Izrael. Niestety, w kilka dni pozniej zostal zamordowany.  Jego nastepca, Szymon Perez, odlozyl te teczki na polke, gdzie leza do dzisiaj. 

Warto zastanowic sie nad przyczynami tego zjawiska.  Wprawdzie istnieje wiele etnicznych grup zorganizowanej przestepczosci, ale dotychczas najczesciej wspominano  glownie o wloskiej mafii. Ostatnio rosnie znaczenie gangow czeczenskich, albanskich i latynoskich, ale zaden z nich nie dorasta do piet zydowskim klanom. Dlaczego wlasnie Zydzi? Zastanawiajace jest, ze w takich amerykanskich agencjach, walczacych ze zorganizowana przestepczoscia, jak FBI, CIA lub DEA tylko niewielu pracownikow rozumie hebrajski luyb jidysz . Wielu szefow zydowskich gangow posluguje sie swobodnie tymi jezykami, obok rosyjskiego i angielskiego, co utrudnia rozszyfrowanie ich.  Sila zydowskich gangow przejawia sie rowniez w tym, ze postepuja znacznie brutalniej niz inne etniczne organizacje przestepcze.  Zydowscy gangsterzy lubia stosowac wyrafinowane tortury oraz bez wahania morduja dzieci oraz nieuzbrojonych mezczyzn i kobiety. Zydowscy gangsterzy nie uznaja zadnego kodeksu honorowego, jak to ma miejsce wsrod irlandzkich lub wloskich gangow. Ta arogancja wytworzyla sytuacje, w ktorej nawet wloskie gangi podchodza do swoich zydowskich konkurentow z duza ostroznoscia.

Glownym czynnikiem wplywajacym na wzrost sily i wplywow zydowskiej mafii jest istnienie panstwa Izrael.  Zydowscy handlarze narkotykow, producenci dzieciecej pornografii lub handlarze niewolnikow moga liczyc na brak zainteresowania ich dzialalnoscia ze strony izraelskich sluzb specjalnych i wymiaru sprawiedliwosci Izraela.

Prawo izraelskie nie uznaje w/w dzialanosci za przestepcza, jezeli ofiarami nie sa Zydzi. Mafia zydowska pokazala swoja sile, zabijajac Izaaka Rabina. Izrael nigdy nie wydaje swoich obywateli, ktorzy popelnili porzestepstwo, obcym panstwom,  dlatego zydowscy mnordercy i kryminalisci latwo moga uniknac kary, uciekajac do Izraela.

Specyficzna sytuacja panowala w bylym ZSRR, gdzie Zydzi zajmowali znaczaca pozycje w administracji panstwowej, co umacnialo rowniez wzrost znaczenia mafii zydowskiej. Poniewaz Zydzi od dawna zdominowali sowiecki czarny rynek, to wlasnie oni mogli z latwoscia odnosic glowne korzysci z kryzysu w jakim znalazla sie Rosja po roku 1985-ym.   Zydowskie organizacje przestepcze wspolpracowaly zarowno z KGB, jak i z Mossadem, co pozwalalo im unikac namierzenia ich przez zachodnie agencje wywiadowcze.

Jednakze, najwazniejszym czynnikiem wplywajacym na potege zydowskiej mafii jest calkowita kontrola mediow przez zydowskie rody oraz wplywy ADL w amerykanskiej kulturze. Jakakolwiek powazniejsza akcja, podjeta przez rzadowe agencje przeciwko zydowskim przestepcom, natychmiast spotyka sie nieslychanym kontratakiem ze strony wszystkich glownych mediow amerykanskich. Dlatego w amerykanskiej TV mozemy np.ogladac seriale o wloskich mafiozach, ale nigdy nie zobaczymy podobnych filmow o zydowskich gangsterach.

W obecnym czasie niewiele mozna w tej sprawie zrobic.  Nalezy oczekiwac, ze w niedalekiej przyszlosci nacjonalisci i rewizjonisci amerykanscy beda przedmiotem atakow ze strony zydowskich gangsterow, majacych powiazania z Mossadem.  Wydaje sie, ze los Zachodu bedzie bardziej zalezal od decyzji podejmowanych w Moskwie niz w Waszyngtonie lub Nowym Jorku.  Wladimir Putin powinien skupic w swoich rekach jeszcze wiecej wladzy. Oslabienie wplywow  gubernatorow prowincji rosyjskich przez akcje Putina mozna uznac za probe walki ze zorganizowana przestepczoscia, poniewaz gubernatorzy chetnie wchodzili w uklady z miejscowymi bosami mafii.  Putin powinien kontynuowac reformy w wojsku oraz w sluzbach specjalnych, tak aby byly bardziej lojalne dla nowego rosyjskiego porzadku.  Powinien ujawnic wplywy bosow mafii zydowskiej we wspolczesnym zachodnim swiecie.

Nalezy umacniac pozycje rubla (najlepiej zeby nie mozna go bylo wymieniac na inna walute), tak aby uniemozliwic manipulacje bosow mafii na rynku walutowym. Przydatne byloby rowniez utworzenie silnego rosyjsko-chinskiego bloku handlowego.  Niestety, sily policyjne w Rosji sa zbyt slabe. Zarobki policjantow sa niskie. Nalezaloby uzyskac wsparcie lokalnej milicji w konfrontacji z mafia i wszechobecna korupcja. Putin cieszyl sie dotychczas duza popularnoscia w spoleczenstwie rosyjskim, co powinien wykorzystac do walki ze zorganizowana przestepczoscia, wspierana przez swiatowy imperializm. 

Banki rosyjskie powinny przejsc pod scisla kontrole rzadowa i nalezy wyeliminowac z nich wszystkie elementy kryminalne.  Do walki z zydowska mafia powinna sie wlaczyc rosyjska cerkiew, druga najbardziej wplywowa sila w Rosji, apelujac do wiernych, aby brali aktywny udzial w budowe nowego narodowego, spolecznego systemu. Rzad powinien wspomagac finansowo spolecznosci wiejskie, tak aby doprowadzic do wzrostu populacji oraz dazyc do samowystarczalnosci Rosji w zakresie zywnosci.  

Rosyjskie zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego powinny znajdowac sie pod scisla kontrola i ochrona panstwowa.  Putin, rosyjscy nacjonalisci oraz cerkiew ciesza sie obecnie olbrzymia popularnoscia i maja duze wplywy w Rosji. Nalezy ten kapital wykorzystac do walki z inspirowana przez Zydow przestepczoscia, imperializmem, liberalizmem oraz depopulacja.

http://www.jews-anonymous.org

(Z angielskiego tlumaczyl Bob Terlecky)

JAK  MOSKWA  ATAKOWALA WATYKAN

Priorytetem KGB bylo podwazanie wplywow Kosciola

Ion Mihai Pacepa

(Z angielskiego tlumaczyl Longinus Felix Smyrgalla)

ZWALCZANIE KOSCIOLA

         Wladze sowieckie zawsze wrogo odnosily sie do Watykanu. Po upadku ZSRR znaleziono dokumenty, ktore wskazywaly na dlugofalowa polityke zwalczania przez Kreml Kosciola Katolickiego, ktorego antykomunistyczne nastawienie bylo znane od dawna. W marcu 2006 roku komisja wloskiego parlamentu stwierdzila, ze nie ma najmniejszej watpliwosci, ze przywodcy Zwiazku Radzieckiego zainicjowali akcje, ktora miala doprowadzic do zlikwidowania Papieza Karola Wojtyly jako zemste za jego poparcie dla Ruchu Solidarnosci w Polsce.  

     Ostatnio ujawniono dokumenty polskich slozb specjalnych, ktore wskazuja na      werbowanie kleru do wspolpracy. W styczniu 2007 r. podal sie dymisji arcybiskup warszawski Stanislaw Wielgus, niedawno powolany na to stanowisko przez Paieza, kiedy okazalo sie, ze podpisal dokumenty zobowiazujace go do wspolpracy z poltyczna policja komunistycznej Polski. Z tego samego powodu zrezygnowal rektor katedry na Wawelu, miejsca gdzie spoczywaja ciala polskich krolow i krolowych. Nastepnie, bylym agentem SB okazal sie byc Michal Jagosz  czlonek trybunalu watykanskiego powolanego do badania swietosci Jana Pawla II. Do wspolpracy zwerbowano go w 1985 r.,kiedy otrzymal propozycje pracy w Watykanie. Wkrotce ma sie ukazac ksiazka, w ktorej beda ujawnione nazwiska 39 ksiezy z diecezji krakowskiej, ktorych nazwiska znaleziono w archiwach gdzie figuruja jako agenci. Niektorzy z nich sa juz biskupami. Wyglada na to, ze to dopiero poczatek. Specjalna komisja zajmie sie wkrotce zbadaniem zjawiska wspolpracy kleru ze sluzba bezpieczenstwa w komunistycznej Polsce. Ocenia sie, ze  w dokumentach bezpieki moga byc nazwiska nawet kilku tysiecy ksiezy. Na razie dotyczy to tylko Polski, ale juz czas, aby otwarto archiwa KGB i innych sluzb specjalnych, ktore ujawnia akcje przeciwko Kosciolowi w innych panstwach bylego bloku komunistycznego oraz przeciwko Watykanowi.

     Przed wielu laty sam znajdowalem sie w centrum akcji moskiewskich sluzb wywiadowczych, ktorych celem bylo znieslawianie Watykanu poprzez przedstawienie Papieza Piusa XII jako sympatyka nazizmu.  W lutym 1960 r. Nikita Chruszczow zatwierdzil super-tajny plan, ktorego celem bylo podwazenie moralnego autorytetu Watykanu w Zachodniej Europie. Idea ta zrodzila sie w glowach szefa KGB Aleksandra Szelepina oraz czlonka Politbiura odpowiedzialnego za sprawy miedzynarodowe Aleksieja Kiriczenko.  Do tej pory KGB koncentrowalo sie na zwalczaniu “smiertelnego wroga” na terenie Wschodniej Europy, gdzie Swiete Miasto przedstawiane byla jako siedlisko szpiegow bedacych na sluzbie amerykanskiego imperializmu. Teraz Moskwa postanowila, aby sami ksieza zdyskredytowali Watykan jako bastion nazizmu.

     Jako cel atakow obrano Eugenio Pacelliego czyli Papieza Piusa XII, ktory zmarl w 1958 r.. Wszak sloganu KGB mowil, ze “umarli sami nie moga sie bronic.” Poniewaz E.Pacelli sprawowal funkcje nuncjusza watykanskiego w Monachium i Berlinie w czasie kiedy nazisci dochodzili w Niemczech do wladzy,  KGB postanowilo skompromitowac Papieza Piusa XII, przedstawiajac go jako antysemite, ktory zachecal Hitlera do  Holocaustu. Szatanskim pomyslem bylo przeprowazdenie calej brudnej roboty zachodnimi rekami  w oparciu o “zrodla” pochodzace z Watykanu, w taki sposob, aby najmniejszy trop nie wskazywal na inspiracje wywiadu sowieckiego.  W ten sposob chciano uniknac wpadki, jaka zdarzyla sie w sprawie kardynala wegierskiego Jozefa Mindszentego, ktorego oskarzono w oparciu o sfalszowane dokumenty (6 lutego 1949 r., na kilka dni przed zakonczeniem procesu Mindszentego, do Wiednia uciekla Hanna Sulner, wegierski ekspert grafologii, ktora sfabrykowala dokumenty z podpisami kardynala. Przywiozla ze soba mikrofilmy tych “dokumentow,” ktore swiadczyly o sfingowaniu calego procesu. Przedstawila ze szczegolami w jaki sposob sfabrykowano dokumenty kompromitujace kardynala Mindszentego i jak sama falszowala jego podpisy.W rezultacie,  kardynal Jozef Mindszenty postrzegany byl przez spoleczenstwa zachodnie jako bohater i meczennik. )

     Nauczone smutnym doswiadczeniem KGB szukalo teraz oryginalnych watykanskich dokumentow,  ktore w jakis ( nawet bardzo odlegly) sposob zwiazane byly z osoba Papieza Piusa XII.  Po odpowiedniej “obrobce” przez sowieckich ekspertow od dezinformacji,  dokumenty takie mialy przedstawic Papieza w odpowiednim swietle. Problem polegal na tym, ze KGB nie mialo dostepu do archiwow watykanskich, dlatego poprosilo o pomoc moja rodzima organizacje, czyli DIE - rumunskie sluzby wywiadu zagranicznego. Nowy szef sowieckich sluzb wywiadowczych gen. Aleksander Sacharowski w 1949 r. bral udzial w tworzeniu DIE i dotychczas sprawowal funkcje glownego sowieckiego doradcy DIE .  Wiedzial, ze DIE mialo duze mozliwosci kontaktowania sie z administracja Watykanu oraz szanse na uzyskanie  pozwolenia na dostep do archiwow watykanskich. W 1959 r. pracowalem w Niemczech Zachodnich jako zastepca szefa zagranicznego przedstawicielstwa Rumunii odpowiedzialny za dzialanosc wywiadu. Zaaranzowalem wtedy “wymiane szpiegow,”  w rezultacie ktorej zwolniono dwoch agentow DIE (plk Gheorghe Horobet i mjr Nicolae Ciuciulin), zlapanych przez niemiecki kontrwywiad na goracym uczynku, w zamian za rumunskiego biskupa katolickiego Augustina Pacha, ktorego KGB aresztowalo pod falszywym zarzutem szpiegostwa.. W rezultacie tej akcji biskup Pacha znalazl schronienie w Watykanie.

INFILTRACJA WATYKANU

Sacharowski wyznaczyl mnie do przeprowadzenia operacji przeciwko Piusowi XII pod kryptonimem Seat-12. Upowaznil mnie do poinformowania Watykanu, ze rzad rumunski jest gotow do wznowienia zerwanych stosunkow ze Stolica Piotrowa w zamian za dostep do archiwow watykanskich oraz bezprocentowa pozyczke na 25 lat w wysokosci 1 miliarda dolarow.  (Rumunia zerwala stosunki dyplomatyczne z Watykanem w 1951r. w rezultacie oskarzenia wysunietego przez Moskwe, ze nuncjatura watykanska w Rumunii jest wykorzystywana do operacji szpiegowskich przez CIA. Na podstawie tych oskarzen biuro zostalo zamkniete.)  Dostep do archiwow watykanskich mial ulatwic rzadowi rumunskiemu uzasadnic ponowne nawiazanie stosunkow z Watykanem poprzez znalezienie dokumentow potwierdzajacych historyczne zwiazki obydwu stolic.

   Moj wczesniejszy udzial w uwolnieniu biskupa Pachy spowodowal, ze otwarly sie przede mna watykanskie drzwi. Juz w  miesiac po otrzymaniu instrukcji od KGB mialem pierwszy kontakt z przedstawicielem Watykanu . Dla utrzymania calej sprawy w tajemnicy spotkania byly aranzowane w hotelu w Genewie w Szwajcarii.  Zostalem tam przedstawiony “wplywowemu czlonkowi korpusu dyplomatycznego,” ktory swoja kariere w Watykanie rozpoczal od pracy w archiwum. Wkrotce moglem sie przekonac jak wplywowym czlowiekiem byl ow watykanski dyplomata o nazwisku Agostino Casaroli. Monsinior Casaroli zalatwil dostep do archiwow mnie oraz trzem mlodym oficerom wywiadu DIE udajacym rumunskich ksiezy, ktorzy wkrotce zaczeli poszukiwania. Casaroli “w zasadzie” zgodzil sie rowniez na pozyczke, ale powiedzial, ze Watykan musi popstawic pewne swoje warunki. ( Do 1978 roku, w ktorym opuscilem Rumunie na zawsze, ciagle negocjowano pozyczke, ktorej wysokosc zmniejszono do $200 mln).

   W latach 1960-62 znaleziono w bibliotece i w archiwach watykanskich wiele interesujacych materialow, ktore dotyczyly bezposrednio Piusa XII. Mikrofilmy z kopiami tych dokumentow natychmiast przesylano do KGB poprzez specjalnego kuriera. Faktem jest, ze nie znaleziono tam zadnych materialow obciazajacych Papieza Piusa XII. W wiekszosci byly to kopie listow i przemowien oraz sprawozdania ze spotkan, pisane w jezyku dyplomatycznym. Tym niemniej, KGB ciagle domagalo sie nowych dokumentow.

KGB REZYSERUJE SZTUKE TEATRALNA

   W 1963r. general Iwan Agajants, slynny boss departamentu d/s dezinformacji KGB, przylecial do Bukaresztu, aby osobiscie podziekowac nam za pomoc. Powiedzial nam, ze plan Seat-12 zmaterializowal sie w postaci sztuki teatralnj atakujacej Papieza Piusa XII pt. The Deputy, ktorej tytul nawiazywal do roli papieza jako zastepcy Chrystusa na Ziemi.  Agajants pochwalil sie, ze to on naszkicowal plan sztuki, do ktorej  dolaczono wiele dokumentow zrodlowych po odpowiedniej “obrobce” materialow, ktore wyniesli z watykanskich archiwow nasi ludzie, przez “ekspertow” KGB. Rezyser  sztuki Erwin Piscator byl oddanym komunista, majacym wieloletnie kontakty z Moskwa, W 1929r. utworzyl w Berlinie Teatr Proletariacki a kiedy Hitler doszedl do wladzy otrzymal azyl polityczny w Zwiazku Radzieckim skad po kilku latach wyemigrowal do Stanow Zjednoczonych. W 1962 r. powrocil do Berlina Zachodniego, gdzie zajal sie rezyserowaniem sztuki The Deputy.

     Wprawdzie w czaie mojej pracy w Rumunii zawsze podchodzilem z pewna rezerwa do bosow KGB, ktorzy przedstawiali sowieckie sluzby specjalne jako ojca i matke wszystkiego co sie dzieje,  ale mialem powody, aby wierzyc w to co powiedzial Agajants. Byl on zywa legenda na polu dezinformacji.  W 1943r. dostarczyl raport wywiadowczy, z ktorego wynikalo jakoby Hitler planowal porwanie Prezydenta  Franklina Roosevelta z ambasady USA w Teheranie w czasie Konferencji Aliantow. W rezultacie tego Roosevelt zgodzil sie na umieszczenie swojego sztabu w willi znajdujacej sie na terenie nalezacym do ambasady ZSRR, strzezonej przez sowiecki personel. Wszyscy sowieccy oficerowie wyznaczeni do ochrony tej willi byli agentami wywiadu Zwiazku Radzieckiego biegle wladajacymi jezykiem angielskim. Nawet przy owczesnej ograniczonej technice, Agajants mogl co godzine przedstawiac Stalinowi raporty z podsluchow rozmow swoich brytyjskich i amerykanskich gosci. Pomoglo to Stalinowi na uzyskanie milczacej zgody Roosevelta na zatrzymanie pod sowiecka okupacja terenow zajetych przez Armie Radzoecka w latach 1939-40. Agajantsowi przypisuje sie rowniez zasluge za fakt, ze Roosevelt uzywal cieplego okreslenia “Uncle Joe” w stosunku do Stalina na Konferencji w Teheranie. Sacharowski zartowal, ze to bardziej ucieszylo Stalina niz przylaczenie do ZSRR obszarow republik baltyckich. Stalin odwzajemnial sie nazywajac Roosevelta “moim drogim kaleka.” 

   Agajants wymyslil jeszcze jeden majstersztyk.  Sfabrykowal manuskrypt przeznaczony dla urobienia zachodniej opinii publicznej, z ktorego wynikalo, ze Kreml myslal o bezpieczenstwie Zydow. Wspomniany manuskrypt opublikowano jako ksiazke pt. Notes for a Journal, ktora odniosla na Zachodzie duzy sukces. Autorstwo wspomnianego manuskryptu przypisano Maksymowi Litwinowowi (prawdziwe nazwisko: Meir Walach), bylemu sowieckiemu komisarzowi spraw zagranicznych, ktorego Stalin usunal w 1939 r., podobnie jak wielu innych Zydow, w rezultacie czystki przeprowadzonej wsrod aparatu dyplomatycznego,. Czystka ta miala ulatwic Stalinowi podpisanie paktu o nieagresji z Hitlerem. (Pakt o nieagresji podpisano 23 sierpnia 1939 r. Wedlug tajnego protokolu terytorium Polski zostalo podzielone pomiedzy obydwu sygnatariuszy a ZSRR mial wolna reke w sprawach Estonii, Lotwy, Litwy, Finlandii, Besarabii i Pn Bukowiny). Ksiazka Agajantsa byla tak swietnie podrobiona,  ze nawet najbardziej znany brytyjski historyk Edward Hallet Carr nie mial najmniejszych watpliwosci co do jej autentycznosci i nawet napisal  do niej.wstep(Carr jest autorem 10-tomowejHistorii Rosji Sowieckiej)   Ksiazka The Deputy zostala opublikowana w 1963 r. jako dzielo malo znanego pisarza zachodnioniemieckiego Rolfa Hochhutha pod niemieckim tytulem Der Stellvertreter. Ein christliches Trauerspiel.Glowna teza tej ksiazki bylo ukazanie poparcia Piusa XII dla Hitlera, zachecanego do przeprowadzenia Holocaustu Zydow. Ksiazka ta natychmiast wywolala wiele kontrowersji wokol osoby Papieza Piusa XII, ktorego przedstawiono jako bezdusznego czlowieka, ktpry bardziej dbal o majatek Watykanu niz o los ofiar Hitlera. Oryginalny tekst przeznaczony byl dla osmiogodzinnej sztuki teatralnej. Hochuth zalaczyl do niego 40 do 80 stron (w zaleznosci od wydania) “dokumentow historycznych.” W artykule opublikowany w 1963 r. w jednej z zachodnioniemieckich gazet Hochhuth broni sposobu w jaki przedstawia Piusa XII: “Oto tutaj sa fakty – 40 bitych stron dokumentow, ktore zalaczylem do swojej sztuki.” W wywiadzie dla nowojorskiego radia, przeprowadzonym w 1964r z okazji premiery The Deputy, Hochuth powiedzial: “Uznalem  za niezbedne zalaczenie do oryginalu sztuki dodatku historycznego (Historische Streiflichter). Sztuke The Deputy przetlumaczono na ponad 20 jezykow ze znacznymi skrotami i zwykle bez dodatku historycznego.

   Przed napisaniem The Deputy, Hochhuth, ktory nie mial nawet matury, pracowal w wydawnictwie Bertelsmanna na podrzednym stanowisku. W swoich wywiadach dla prasy twierdzil, ze w 1959 roku wzial urlop i wyjechal do Rzymu, gdzie spedzil trzy miesiace, przeprowadzajac wiele rozmow z roznymi ludzmi i gdzie napisal pierwsza wersje swojej sztuki.  Rzekomo zadal “szereg pytan” jakiemus biskupowi, ktorego nazwiska nie chcial ujawnic. Tak sie sklada, ze w tym czasie regularnie bywalem w Watykanie jako akredytowany delegat rzadu rumunskiego i nigdy nie spotkalem tam zadnego gadatliwego biskupa, ktory bylby gotow zwierzac sie przede mna, mimo ze nieraz probowalem nawiazac kontakt. Nawet nasi oficerowie wywiadu, ktorzy mieli swietne dokumenty rumunskich ksiezy nie mielki latwego dostepu do watykanskich archiwow i nieustannie byli sprawdzani.

   Moj byly szef, brat dytktatora Nicolae Ceausescu, zwykle pytal czy chodzi o awans, czy o degradacje kiedy prosilem go o teczke personalna kogos z moich podwiadnych. W ciagu pierwszych dziesieciu lat od dnia publikacji ksiazka The Deputy psula opinie Piusowi XII. Po jej ukazaniu sie napisano niezliczona ilosc artykulow, zarowno atakujacych Papieza, jak i w jego obronie. Dochodzilo do takich paradoksow, ze oskarzano w nich Papieza o przyczynienie sie do zbrodni oswiecimskich. Niektore z nich rozprawialy sie natomiast z argumentami Hochutha, nie zostawiajac na nich suchej nitki. Wszystkie jednak przyczynily sie do niezwyklej popularnosci tej raczej slabej sztuki w tym czasie. Nawet dzisiaj, ludzie, ktorzy nigdy nie slyszeli o sztuce The Deputy , sa przekonani, ze Pius XII byl bezdusznym, zlym czlowiekiem, ktory nienawidzil Zydow i pomogl Hitlerowi pozbyc sie ich.  Jak powiedzial mi kiedys szef KGB, niezrownany mistrz oszustwa, Jurij Andropow, ludzie sa raczej sklonni uwierzyc w brud niz w swietosc.

PODWAZANIE FALSZERSTWA

     Gdzies w polowie lat 1970-ych sztuka The Deputy zaczela tracic wiarygodnosc.W 1974 r. nawet Andropow zwierzyl sie nam, ze gdybysmy wtedy wiedzieli to co wiemy dzisiaj, nigdy nie   aatakowalibysmy Papieza Piusa XII. Zmiane pogladow spowodowaly niedawno ujawnione informacje, z ktorych wynika, ze Hitler nie tylko nie byl przyjaznie nastawiony do Piusa XII, ale nawet spiskowal przeciwko niemu.    Na kilka dni przed wspomniana rozmowa z Andropowem, zwolniono z wiezienia bylego komendanta SS we Wloszech generala Friedricha Otto Wolffa, ktory oswiadczyl, ze w 1943r. Hitler polecil mu porwac Piusa XII z Watykanu. Rozkaz ten byl tak supertajny, ze nigdy nie odnaleziono jego sladow w archiwach nazistowskich. Wolff mial oswiadczyc Hillerowi, ze cala akcja zajmie szesc tygodni. Hitler, ktory obwinial Papieza za obalenie Mussoliniego, domagal sie natychmiastowego dzialania. Ostatecznie, Wolffowi udalo sie wyperswadowac Hitlerowi, ze realizacja tego planu moglby  wywolac w swiecie bardzo negatywne reakcje i fuehrer z niej zrezygnowal.

     W 1974 kardynal Mindszenty opublikowal swoje wspomnienia, w ktorych szczegolowo przedstawil jak zostal aresztowany przez wegierskie wladze komunistyczne. Na podstawie sfabrykowanych dokumentow zostal oskarzony o zbrodnie, podlegle karze smierci lub dozywotniego wiezienia, takie jak: zdrada, spisek oraz handel obca waluta. Nastepnie, do publicznej wiadomosci podano jego rzekoma “spowiedz.” Mindszenty pisze, ze falszerstwo bylo tak prymitywne, ze mozna bylo go rozpoznac juz na pterwszy rzut oka. Kiedy jednak przegladal artykuly w zagranicznej prase oraz czytal ksiazki, w ktorych opisywano jego przypadek,  ze zdziwieniem stwierdzil, ze uwierzono w jego “spowiedz,” jakkolwiek uznano,, ze  musial jej dokonac w stanie polswiadomym lub pod wplywem “prania mozgu” jaki mu zaaplikowano w wiezieniu. Zachodnie spoleczenstwo nie bylo w stanie uwierzyc, ze policja mogla upublicznic dokumenty, ktore sama stworzyla.

     Kilka lat pozniej Papiez Jan Pawel II wszczal proces beatyfikacji Piusa XII,  w czasie ktorego swiadkowie z roznych krajow potwierdzili, ze Pius XII byl wrogiem a nie przyjacielem Hitlera. Israel Zoller, glowny rabin Rzymu, w latach 1943-44 kiedy miasto bylo okupowane przez nazistow,  poswiecil Papiezowi Piusowi XII caly rozdzial swoich pamietnikow, w ktorym wyrazal mu wdziecznosc. “Ojciec Swiety rozeslal do biskupow specjalny list, w ktorym zalecil, aby koscioly i zakony staly sie miejscem schronienia dla Zydow.  Osobiscie znalem jeden zakon, w ktorym siostry spaly w suterenie, odstepujac swoje lozka uciekinierom.” 25 lipca 1944r. Papiez Pius XII przyjal Zollera na audiencji,

Watykanski sekretarz stanu Giovanni Battista Montini (pozniejszy Papiez Pawel VI) zanotowal, ze rabin Zoller dziekowal Ojcu Swietemu za ratowanie Zydow w Rzymie. Niedawno ukazala sie ksiazka Davida G.Dalina pt. The Myth of Hitler’s Pope: How Pope Pius XII Rescued Jews from Nazis, w ktorej autor udowodnil, ze Eugenio Pacelli darzyl Zydow przyjaznia na dlugo zanim zostal Papiezem. Pierwsza encyklika Piusa XII, ogloszona tuz po rozpoczeciu II wojny swiatowej, byla tak bardzo anty-hitlerowska, ze piloci RAF’u rozrzucali ulotki z jej tekstem nad terytorium Niemiec.

   W ciagu ostatnich 16 lat przywrocono w Rosji swobody religijne i mloda generacja Rosjan zmaga sie z tworzeniem nowej narodowej identyfikacji. Mozemy tylko miec nadzieje, ze prezydent Vladimir Putin pozwoli wreszcie otworzyc archiwa KGB, abysmy mogli przekonac sie w jaki sposob komunisci spotwarzyli jenego z najwiekszych papiezy XX wieku.

(General Ion Mihai Pacepa byl oficerem wywiadu najwyzszej rangi, jaki kiedykolwiek uciekl na Zachod z terytorium bylego bloku sowieckiego. Jego ksiazka pt. Red Horizons zostala opublikowana w 27 krajach.)

 http://article.nationalreview.com/?q=YTUzYmJhMGQ5Y2UxOWUzNDUyNWUwODJiOTEzYjY4NzI=

PULAPKA DLA ROSJI                                                                                                                                                                                       Za operacja “Clean Field” stali amerykanscy neokonserwatysci i ukrainscy faszysci

Wywiad Nataszy Barcz (NB) z Vadimem Stolz’em (VS) szefem miedzynarodowej sledczej grupy dziennikarskiej Left Russia

 NB.  Vadim, co mozesz nam powiedziec o ludziach, ktorzy stali za atakiem armii gruzinskiej na bezbronnnych obywateli Ossetii?

VS. Uwazam, ze na wiosne 2008 powstal spisek zawiazany przez bylych czlonkowtajnej grupy Gates’a z 1989-91 oraz centrum banderowcow, dzialajacym w Glownym Dyrektoriacie  Wywiadu Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej Ukrainy.

NB. Czy moglbys podac jakies nazwiska i szczegoly tej akcji?

VS. Oczywiscie. Na pierwszym miejscu trzeba wymienic biuro Wiceprzezydenta USA D, Cheney’a oraz dwoch glownych ludzi organizujacych kampanie wyborcza senatora Mc Cain’a: Randy Scheunemanna i Roberta Kagana. Scheunemann jest doradca McCain’a d/s miedzynarodowych oraz wlascicielem firmy lobbystycznej wynajetej przez Saakaszvillego do dzialania na rzecz przyjecia Gruzji do NATO.

W 2002r. Scheunemann ufundowal Komitet Wyzwolenia Iraku oraz byl glownym lobbysta na rzecz  wypowiedzenia wojny Irakowi przez USA. Bral udzial w dostarczeniu wywiadowi amerykanskiemu sfalszowanych dowodow o rzekomym istnieniu broni masowego razenia w Iraku. Wspolpracowal scisle z szefem Irackiej Rady Narodowej Ahmedem Chalabim.  Chalabi byl glownym zrodlem dezinformacji dla CIA i Pentagonu. Scheunemann  wspolpracowal z ‘bylym” wysokiej rangi oficerem CIA Fritzem Ermathem w przygotowaniu calej akcji dezinformacyjnej. W tym czasie. Fritz Ermath pracowal w Science Applications International Corporation, bedacej jednym z glownych kontraktorow Pentagonu, CIA i FBI. W sklad Zarzadu SAIC wchodzil Robert Gates, obecny sekretarz obrony USA. Fritz Ermath byl waznym ogniwem laczacym grupe bylych oficerow wywiadu ZSRR  (wystepowala ona pod szyldem przedsiebiorstwa Far West LLC) oraz  prawicowa kabala umiejscowiona w amerykanskim zbrojeniowym kompleksie przemyslowym oraz w rzadzie Stanow Zjednoczonych.

Jezeli chodzi o Roberta Kagana, to jest on “nieformalnym” doradca Mc Cain’a, reprezentujacym prawicowe elity dazace do powrotu USA do polityki imperialistycznej, stosowanej przed I wojna swiatowa. Jego zona reprezentuje Stany Zjednoczone w NATO. Obydwoje mieszkaja w Brukseli. Kagan i William Kristol utworzyli Project for the New American Century (PNAC), ktory reprezentuje militarystyczno-polityczna kabale, skladajaca sie z neokonserwatystow, ultra-prawicowych Republikanow oraz zydowskich Likudnikow, dazacych do dominacji nad swiatem.

Czlonkami super-tajnej grupy, ktora stala za ostatnimi wydarzeniami na Kaukazie byli Robert Gates, Condi Rice, Ermarth i Eryk Edelman, ktory jest podsekretarzem obrony d/s polityki u Gates’a . Tworza oni grupe weteranow zaangazowanych w tajna wojne z ZSRR i Rosja. Moim zdaniem, glowna role w spisku odegral ukrainski wywiad wojskowy, ktory reprezentowali generalowie Wladimir Filin (poprzednio wystepujacy jako Vladimir Litowczenko) oraz Aleksiej Likwintsew ( poprzednio Aleksiej Kolosowskij). General-major Wladimir Filin ma wiele twarzy. Poza praca w Ukrainskim Ministerstwie Obrony, pelni funkcje wiceprzewodniczacego firmy “konsultingowej” Far West LLC z siedziba w Dubaju. Firma ta  spelnia role komercyjnego kamuflazu dla antyrosyjskiej wspolpracy wywiadow :amerykanskiego, brytyjskiego, ukrainskiego  Arabii Saudyjskiej oraz innych krajow.  Filin pisuje rowniez jako ekspert d/s politycznych dla rosyjskojezycznych publikacji nalezacych do Far West LLC: Forum.msk.ru oraz Pravda.info. Publikuje rowniez swoje artykuly w “nacjonalistycznym” tygodniku Zawtra, finansowanym przez Far West. Filin wystepuje rowniez jako brazylijski biznesman F.T. Carvallo, ktory jest wlascicielem kilku fabryk etanolu, wspolnie z Georgiem Sorosem.

Wedlug naszych zrodel, Filin i Likwintsew reprezentuja “banderowskie centrum”w ukrainskim ministerstwie obrony. Do ich partnerow zaliczaja sie m.in. byly pulkownik wywiadu rosyjskiego Anton Surikov (Mansur Natojew), general major w stanie spoczynku Ruslan Sajdow (Ruslan Sadulajew), doradca ministra obrony Uzbekistanu i szef wywiadu czeczenskich wladz na emigracji oraz ksiaze saudyjski Rashid (prezydent Far West LLC).

 NB. Co mozesz powiedziec o historii tej konspiracji?

 VS. Z politycznego punktu widzenia atak Gruzji na Ossetie byl nowa faza planu “Barbarossa 3”, ktorego celem jest dalsze rozbicie Rosji po uprzednim rozmontowaniu ZSRR oraz objecie kontrola jej arsenalu nuklearnego i zasobow naturalnych. Do wiosny 2008 glownym zadaniem FarWest bylo szantazowanie rosyjskiego kierownictwa a glowniegrupy tzw. silowikow skupionych wokol Igora Seczina. Ukrainski wywiad wojskowy utworzyl nawet specjalny department “R” dowodzony przez bylych sowieckich oficerow GRU, ktorego zadaniem bylo zbieranie informacji i “brudow” o   Seczinie i  innych rosyjskich wysokiej rangi politykach i biznesmenach. Celem tego departamentu bylo sprowokowanie bratobojczych walk wewnatrz grupy trzymajacej wladze w Moskwie. Putin mial byc zabity w zamachu lub wziety jako zakladnik. Tymczasem, Putin rozegral umiejetnie wewnetrzne konflikty, grajac w “dobrego” i “zlego” policjanta (Dimitry Medwiediew i Sergiej Iwanow). Gladko przekazal wladze Miedwiediewowi. Walke ta udokumentowal Anton Baumgarten w swojej ksiazce Barbarossa 3. Glowna ofiara byl general-pulkownik Alekander Bulbow, szef  Wydzialu d/s Zwalczania Handlu Narkotykami wraz ze swoimi oficerami, ktorzy podjeli prewencyjne kroki przeciwko FarWest. Na wskutek falszywych oskarzen ze strony Aleksandra Bastrykina (szefa Komitetu Sledczego Biura Prokuratora Generalnego Rosji), przyjaciela Seczina, zostali aresztowani w 2007 r. i pozostaja nadal w areszcie. 

Nowa faza walki przeciwko Rosji rozpoczela sie kiedy okazalo sie, ze spalil na panewce plan wywolania chaosu na Kremlu w czasie przekazywania wladzy prezydenckiej oraz kiedy Republikanie stracili wiare, ze ich kandydat wygra w wyborach prezydenckich w USA w 2008r. W tej nowej fazie glowne miejsce wyznaczono “pomaranczowym” rezimom Juszczenki i Szakaszwilego. Ich rola polegala na sprowokowaniu kryzysu wokol Rosji, aby przekonac kraje “starej Europy,” ze nieunikniona jest nowa zimna wojna z Rosja i w tej sytuacji powinny one poprzec stanowisko USA w/s przyspieszenia przyjecia Gruzji i Ukrainy do NATO.  Rownie waznym elementem bylo wykorzystanie napiecia miedzynarodowego dla wzmocnienia pozycji Mc Caina. Tu warto przypomniec opinie wielu obserwatorow politycznych, ktorzy widza analogie pomiedzy konspiracja, ktora dala zwyciestwo Raeganowi i Bushowi w 1980r. oraz obecna gruzinska prowokacja. Za obydwoma wydarzeniami stal Robert Gates.

 Nalezy rowniez spojrzec na omawiane wydarzenia z szerszej perspektywy. Wedlug koncepcji nowego imperializmu Kagana, trzeba doprowadzic do likwidacji ONZ’u, ktora zastapi sie “liga krajow demokratycznych,” ktora bedzie bronic “cywilizacji”przed “liga autokratow.” Mozna sie domyslac, ze do tej drugiej ligi nalezy Rosja (i byc moze ChRL). Atlantydzi potrzebuja “nowej drugiej zimnej wojny,” aby scementowac swoj sojusz czyli “Zachod.”  Wedlug wizji Kagana, system prawa miedzynarodowego zostanie zniesiony a na jego miejscu pozostanie “czyste pole” dla Armaggedonu pomiedzy zachodnimi silami jasnosci a wschodnimi silami ciemnosci. Kagan marzy o powrocie epoki sprzed I wojny swiatowej, kiedy to zachodni imperialisci, ktorzy nie byli ograniczani polityczna poprawnoscia, mogli bic “dzikusow” i “barbarzyncow” na prawo i lewo. W dzisiejszych czasach “barbarzyncow” okresla sie jako “lige dyktatorow.”zagrazajacych wolnosciom “cywilizowanej czesci ludzkosci.” Kagan okresla ta sytuacje jako “koniec marzen i powrot do historii.” Kagan cieszacy sie duza publicity w krajach zachodnich, wyrasta do roli czolowego ideologa elit atlantyckich.

Ideologiczne korzenie operacji “Czyste Pole” tkwia wlasnie w doktrynie Kagana. W mowach wyglaszanych przez Szakaszwilego, Gruzja okreslana jest jako “bastion cywilizacji” przeciwko “azjatyckiej niewoli.” Opracowania gruzinskie pelne sa takich wlasnie rasistowskich nonsensow.

 NB.  Rola amerykanskich neokonow oraz ideologiczne zrodla gruzinskiego ataku na osetynczykow jest bardzo waznym temtem i wymaga oddzielnych studiow, ale co mozesz powiedziec o historii samej operacji “Czyste Pole.”

 VS.  W roku 2007 otrzymalismy tajna informacje ze zrodel w Ministerstwie Obrony Ukrainy, ze general Wladimir Filin zostal przeniesiony ze Specjalnego Departamentu “R” w celu koordynoawnia dzialan wywiadow wojskowych Ukrainy i Gruzji. Praktycznie, oznaczalo to, ze Filin kontrolowal przeplyw informacji, jakie wojskowy wywiad Ukrainy posiadal na temat rosyjskiej armii,do Gruzji. Sluzby wywiadowcze Gruzji byly zbyt slabe do tych zadan i musialy polegac na Ukraincach. Filin dysponowal doswiadczona kadra wywiadowcza, wsrod ktorej wielu oficerow pracowalo uprzednio dla sowieckiego GRU. Posiadal rowniez rozbudowana siec agentow w poludniowej Rosji i w Moskwie. Filin mial rowniez swoje “wtyczki” w Ministerstwie Obrony Rosji, FSB oraz w wielu innych agencjach. Filin wraz ze swoimi partnerami z FarWest zajmowali sie rekrutacja agentow poprzez wciaganie ich do przestepczej  dzialanosci, takiej jak handel narkotykami oraz nielegalny handel bronia. Tak wiec Operacja ‘Cyste Pole” byla wspierana przez ukrainski wywiad wojskowy. Swoj udzial mialo rowniez wykorzystanie amerykanskiej technologii wywiadowczej rozmieszconej wokol miasta Gori I w innych miejscach.

Jak sie dowiedzielismy ze zrodel niemieckich,  w marcu 2008r. Robert Kagan mial pierwsze spotkanie z kierownictwem FarWest LLC – Wladimirem Filinem, Ruslanem Saidovem oraz Antonem Surikowem. Zostali oni przedstawieni Kaganowi w Brukseli przez Fritza Ermartha, bylego wysokiego officera CIA, pracujacego obecnie w Fundacji Nixona. Na tym spotkaniu ustalono kanal komunikacji pomiedzy FarWest a biurem doradczym zajmujacymi sie polityka zagraniczna oraz sluzbami specjalnymi, zaangazowanymi w kampanie wyborcza McCain’a. W maju Filin zaczal szantazowac Rosje, twierdzac, ze armia ukrainska zatrzymala sobie pewna ilosc glowic nuklearnych,

Lamiac postanowienia porozumienia budapesztanskiego z 1995r. Prowadzil również wojne propagandowa przeciwko niemieckim socjaldemokratom, sympatyzujacym z Rosja, jak b. kanclerz Schroeder oraz b. minister spraw zagranicznych Steinmeier, porownujac ich z nazistami a projekt budowy rurociagu pod dnem Baltyku do paktu Ribbentrop-Molotow.

NB. Czy to mozliwe, ze Filin moglby podjac temat re-nuklearyzacji Ukrainy bez porozumienia z Waszyngtonem?

 VS. Wykluczone. Oczywiste jest, ze zostalo to uzgodnione z ludzmi Cheney’a, ktoremu ta mysl podsuneli tacy ludzie jak Kagan lub Scheunemann. Potwierdza to nastepujace wydarzenie. W maju Bush pojechal do Berlina i powiedzial kanclerz Merkel, ze Ukraina chce posiadac bron nuklearna, w przypadku gdyby Niemcy protestowaly przeciwko przyjeciu Ukrainy do NATO. Po tym spotkaniu, Merkel udala sie do Kijowa gdzie Juszczenko przedstawil jej project deklaracji, stwierdzajacej, ze Ukraina zrywa uklad budapesztanski, ktory zobowiazywal ja do nie-posiadania broni nuklearnej.  W Kijowie Merkel zlagodzila swoje stanowisko w/s przyjecia Ukrainy do NATO, przekonujac Juszczenke, aby wstrzymal sie z wydaniem w/w oswiadczenia.  W prasie ukrainskiej toczyla sie w tym czasie ozywiona dyskusja n/t ukrainskiej broni nuklearnej. Komunistyczny deputowany Leonid Grach wystapil oficjalnie z wnioskiem o wyjasnienie mozliwosci zlamania traktatu budapesztanskiego przez Ukraine, wysylajac listy do Juszczenki i ambasadora Stanow Zjednoczonych w Kijowie Williama Taylora. Napiecie wokol calej sprawy zaczelo rosnac. Burmistrz Moskwy Luzkow wydal prowokacyjne oswiadczenie w/s statusu Polwyspu Krymskiego. Rownie prowokacyjne anty-ukrainskie publikacje zamiescili poltolodzy z grupy Surkowa-Belkowskiego. Na to tylko czekali sponsorzy operacji “Czyste Pole.”

 Na kilka dni przed atakiem Gruzji na Osetie, do Stanow Zjednoczonych przybyli:ksiaze Raszid (prezydent FarWest LLC), Saidov, Filin i Surikow, celem dokonania ostatecznych przygotowan operacji z ich politycznymi sponsorami. Prosto z USA, Filin udal sie do Gruzji. Wedlug naszych zrodel, jego zadaniem w Gori bylo zapobiec zniszczeniu strategicznego Tunelu Rok przez samych Gruzinow.

 W czasie kiedy pierwsze bataliony 58-ej Armii docieraly do Tskhinvali, Filin przebywal w Kodor Gorge w Abchazji.  Naszym zdaniem, wykonywal tam podwojne zadanie. W sytuacji kiedy porazka Gruzinow stawala sie oczywista, nadzorowal ewakuacje ukrainskich specjalistow wojskowych oraz obserwowal przejecie kontroli nad Gorge przez Abchazow. Kodor Gorge to miejsce o strategicznym znaczeniu, most laczacy Abchazow z ich  etnicznymi  pobratymcami Czerkiesami na Polnocnym Kaukazie. Ma on istotne znaczenie dla planow FarWest oraz jego amerykanskich i tureckich sponsorow. Organizacje “Czerkieski Kongres” oraz tureckie “Szare Wilki” daza do utworzenia “Wielkiej Czerkiesji” jako czesci pan-tureckiego imperium “Wielkiego Turanu.” Anton Surikow (Mansur Natojew) uwazany jest za szefa sluzby bezpieczenstwa “Czerkieskiego Kongresu” i lacznika z “Szarymi Wilkami.”

NB. Jezeli Twoja koncepcja jest prawdziwa, to wyglada na to, ze wlasciwie Filin pomogl armii rosyjskiej. Dlaczego zapobiegl zamknieciu tunelu?

 VS.  Poniewaz glownym celem politycznym operacji “Czyste Pole” bylo wprowadzenie Rosjan do Gruzji. Amerykanscy i ukrainscy sponsorzy nie spodziewali sie jednak, ze tak szybko dojdzie do rozsypki gruzinskiej armii. Liczyli na dlugotrwala, krwawa i wyczerpujaca wojne lokalna z duzymi stratami w ludnosci cywilnej, ktora rozszerzylaby sie na caly Kaukaz i na terytorium Rosji. Nie zapominajmy, ze starannie zaplanowano rowniez atak na Abchazje. Na gruzinskich mapach wojskowych, zdobytych przez Rosjan, zaznaczono otoczone abchazkie oddzialy wojskowe i wiekszosc ludnosci cywilnej. Ukrainscy doradcy wojskowi byli skoncentrowani w abchazkim Kodor Gorge a nie wokol Tskhinvali. Jednakze, w Tskhinvali nie udalo sie zatrzymac armii rosyjskiej, ktora posuwala sie z szybkoscia, ktora zaskoczyla amerykanskich ekspertow wojskowych. Nawet ukrainscy doradcy wojskowi w niczym nie mogli pomoc armii gruzinskiej. Wedlug naszych informacji, wszystkie cztery samoloty wojskowe, jakie armia rosyjska stracila w Gruzji, zostaly zestrzelone przez ukrainskie oddzialy przeciwlotnicze. Niewatpliwie, stracenie bombowcow TU-22 spowolnilo nieco tempo posuwania sie armii                                         rosyjskiej. Nie mialo to jednak zadnego istotnego znaczenia dla przebiegu wojny. Z chwila kiedy Gruzini zostali wyparci ze wzgorz wokol Tskhinvali, oddzialy rosyjskie zaczely sie szybko posuwac w kierunku Gori. W obliczu rosyjskiego “blitzkriegu” Filin ewakuowal swoich ukrainskich doradcow wojskowych z Kodor Gorge. Wykonali pewien plan minimum. Nie mogli bowiem na serio liczyc na  ostateczne zwyciestwo Gruzji. Wykorzystano Gruzje jako przynete na haczyku dla Rosji. Ukraina miala w tym calkiem inny interes. Lobbowanie Filina na rzecz przywrocenia Ukrainien statusu mocarstwa nuklearnego rozpoczelo sie w przewidywaniu wystapienia konfliktu rosyjsko-gruzinskiego, ktory pomogl on sprowokowac.

NB. Czy Rosja mogla uniknac polkniecia tej przynety?

VS. Nie miala szansy. Wiedzieli, ze Rosja nie bedzie sie biernie przygladac temu co sie dzieje w Poludniowej Osetii. Dlatego popchneli Szakaszwilego do tej przestepczej, bezsensownej agresji. Ich celem nie byla okupacja Poludniowej Osetii. Amerykanom na tym nie zalezalo. W przeciwnym razie, pierwsza rzecza jaka powinni zrobic, powinno byc zniszczenie Tunelu Rok. Zamiast tego zaczeli zabijac ludnosc cywilna i zolnierzy misji pokojowej, jakby  zapraszajac Rosjan, aby wkroczyli do ratowania ich. Ich kalkulacje byly sluszne. Rosja miala do wyboru wieksze lub mniejsze zlo, albo wojna, albo pozostawienie Osetii na lasce losu. Wybierajac wojne, Rosja pogorszyla swoje stosunki z Zachodem, co podkopalo pozycje takichy jej przyjaciol jak Steinmeier i inni.

NB.  Moze to glupie pytanie, ale dlaczego Rosja nie wykonala ataku prewencyjnego?

Czy dlatego, ze przedstawiano by ja jako agresora?

 VS. Zgadza sie. Rosja musialaby wtedy zaplacic duzo  wiecej niz dwa tysiace zabitych. Ukraina otrzymalaby wowczas zielone swiatlo dla czlonkowstwa w NATO a wtedy Rosja musialaby dzialac szybko i z cala moca, ryzykujac niebezpieczne konsewencje.

 NB.  Innymi slowy, sukces w Poludniowej Osetii trudno nazwac zwyciestwem.

 VS.  Ani zwyciestwem, ani kleska.  Nie zapobieglismy smierci dwoch tysiecy ludzi oraz znszceniom. Musielismy polknac przynete, poniewaz inicjatywa strategiczna znajduje sie w ich rekach i nic ich nie powstrzyma. Odnieslismy jednak zwyciestwo moralne. To bardzo wazne. Poza tym, oni nie sa w stanie wszystkiego przewidziec. Nasza akcja dyplomatyczna zaczyna przynosic rezultaty, jakich sie nie spodziewali.

NB.  Rezim Szakaszwilego zostal uzbrojony po zeby przez Ukraine, Izrael i USA. Jaka role odegralo FarWest w uzbrojeniu Gruzji?

VS.  Jego rola byla wyjatkowa. Generalowie  Filin i Likwintsew reprezentuja GUR w kontroli handlu bronia z innymi panstwami. Obywaj byli glownymi partnerami biznesowymi ministra obrony Okruashvili, sprzedajac bron do Gruzji za posrednictwem firmy FarWest LTD oraz pozniej BIVIS-RU. Jakiekolwiek publikacje na temat eksportu broni ukrainskiej do Gruzji i Azerbajdzanu, jakie ukazywaly sie w Profilu, wywolywaly natychmiast histeryczna reakcje Filina. W artykulach tych pisalismy o wyscigu zbrojen i podzeganiu do wojny na Kaukazie.Po raz pierwszy Filin nazwal Rosje w swoim oswiadczeniu glownym potencjalnym militarnym przeciwnikiem Ukrainy oraz grozil rewanzem w postaci ujawnieniem szczegolow kontraktu na dostawe broni rosyjskiej do Wenezueli. FarWest sprzedawal do Gruzji nie tylko bron z Ukrainy, ale rowniez nielicencjonowane pirackie uzbrojenie z fabryk w Polsce, Bulgarii i Jordanii. 

NB. Czego mozemy teraz oczekiwac?

VB. Mysle, ze beda chcieli usunac Szakaszwilego. Na wiosne postanowiona nawet, aby zastapic go Burdjanadze, ktora dystansowala sie od Szakaszwilego. Juszczenko i Szakaszwili jada na tym samym wozku. Amerykanie i banderowcy beda chcieli go zastapic Julia Timoszenko. Wydaje im sie, ze beda mogli ja kontrolowac. Przez pewien czas probowala walczyc o niezaleznosc, ale w koncu Filin, Galaka (byly szef GUR), Likwincew i inni banderowcy zlamali ja psychicznie. Timoszenko obawia sie wrecz o swoje zycie.  

Rosje czeka w niedlugim czasie nowa prowokacja dotyczaca Sewastopola, ktora moze grozic wojna z Ukraina. Trudno bedzie uniknac nowej zimnej wojny gdy Zachod poprze nuklearne ambicje banderowcow. Ultra-nacjonalisci ukrainscy nie cofneliby  sie przed zrzuceniem bomby atomowej na Moskwe. Jezeli chodzi o Kadyrowa i jego armie 25 tysiecy weteranow rezimu Dudajewa-Maskadowa,  na razie siedza cicho i lepiej ich nie prowokowac. Mamy wazniejsze sprawy.

W Turcji Szare Wilki atakuja premiera Erdogana, wykorzystujac Sad Najwyzszy. Erdogan obawia sie ich i bedzie szukal wsparcia w Rosji.  Izrael, gdzie obsesja wszystkich politykow jest Iran,  moga znalezc sie w podobnej sytuacji, w jakiej obecnie znajduje sie Szakaszwili, jezeli zdecyduja sie zaatakowac to panstwo. Stany Zjednoczone i Arabia Saudyjska chcialyby oslabic pozycje Iranu, ale cudzymi rekami, dlatego moga dac wolna reke Izraelowi.

Stany Zjednoczone prowadza obecnie tajne rozmowy z ChRL. O ile mi wiadomo, Chinczycy chca przejac czesc odpowiedzialnosci za Afganistan. W takiej sytuacji, Azja Centralna i Kazachstan automatycznie przechodza w ich strefe wplywow.

W zamian Chiny moga wykorzystywac Iran jako karte przetargowa w negocjacjach ze Stanami Zjednoczonymi. Niestety, trudno byoby zweryfikowac te informacje.

Jezeli chodzi o stosunki pomiedzy Putinem a Miedwiediewem, to ukladaja sie one poprawnie, jednakze nieustannie beda ponawiane proby skonfliktowania ich, zarowno z zewnatrz jak i wewnatrz. Zachodnie media oraz kontrolowana prze FarWest prasa rosyjska  przedstawiaja Putina nieomal jako faszyste. Nalezy oczekiwac wykluczenie Rosji z G-8. W ramach WNP zaden porzywodca otwarcie nie popiera Putina. Lukaszenko, Nazarbajew i Karimow odmowili wrecz tego.

 Vadim Stolz

research@left.ru

 (Z angielskiego tlumaczyl John Terlecky)

"Patriotyzm" polskich sluzb specjalnych 

Książka byłego generała niemieckiego kontrwywiadu Gerda-Helmuta 
Komossy pt. DIE DEUTSCHE KARTE. Das verdeckte Spiel der geheimen 
Dienste, (Ares-Verlag, Graz 2007) może nasunąć pytanie aktualne 
również u nas, a mianowicie, o to, co jest ważniejsze dla pracowników 
służb specjalnych – patriotyzm czy lojalność wobec potężnego sojusznika.
Sojusz polsko-rosyjski (sowiecki) dal się tak Polsce we znaki, że 
zmiany po 1989 przyjęliśmy prawie jak zbawienie. Zrozumiała była więc 
“ślepa miłość” do USA i Zachodu. Zastanawiające, że tą miłością 
zapałali również byli komuniści (Kwaśniewski, Miller Cimoszewicz, 
itp.). Wschodni Niemcy mieli to szczęście, że zostali przejęci przez 
dobrze zorganizowane i zasobne Niemcy Zachodnie. Tam umiano sobie 
poradzić z byłymi komuchami i agentami Stazi, odsuwając ich od 
wpływów na politykę. U nas niestety nastąpiła “demokratyzacja” pod 
kontrola służb specjalnych, składających się z kadr, które kończyły 
“koledze” KGB w Moskwie. Dlatego niemożliwa była lustracja z 
prawdziwego zdarzenia. U nas nastąpił wysyp afer gospodarczych, rozkradanie majątku 
państwowego w ramach “prywatyzacji” gdzie za łapówki sprzedawano za 
bezcen zakłady przemysłowe, pracownicy i współpracownicy służb 
specjalnych uwłaszczyli się, stając się poważnymi biznesmenami. W ich 
rekach znalazły się również media, ułatwiając im sprawowanie władzy 
politycznej.
Powstaje pytanie dlaczego nasze służby specjalne nie wydały z siebie 
kogoś o patriotycznym, narodowym nastawieniu jak np. Putin w Rosji 
(były wysoki oficer KGB). Prozachodnie stanowisko byłych komuchów 
oraz byłych oficerów służb specjalnych brało się u nas właśnie z 
możliwości uwłaszczenia się i wejścia do nowych polskich elit 
politycznych. Pozostaje pytanie jak wielu pracowników tych służb 
przeszło na żołd obcych wywiadów. Macierewicz poprzez forsowanie 
lustracji próbował niewątpliwie pozbyć się tych najbardziej 
związanych z Moskwą. Pytanie czy byłby równie dokładny gdyby chodziło 
np. o ludzi związanych z CIA lub Mossadem?
Zdaniem niektórych autorów, w Polsce w czasach komunistycznych 
nastąpiło znaczne uniezależnienie się służb specjalnych od partii 
komunistycznej. Hipotezę tą potwierdzałaby ich rola (gen. Kiszczak) w 
rozmowach w Magdalence.
Służby te stały się niezależną silą polityczną (świetnie 
zorganizowaną i zdyscyplinowaną), która podzieliła się władzą w 
rozmowach okrągłego stołu ze starannie dobranymi przedstawicielami 
tzw. opozycji demokratycznej. Dlatego m.in. wyeliminowano z tych 
rozmów jakichkolwiek działaczy o narodowym i prawicowym rodowodzie.
Główną rolę wśród przedstawicieli opozycji grali oczywiście byli 
działacze KOR’u, których pochodzenie etniczne miało niewątpliwy wpływ 
na ich sympatie polityczne i międzynarodowe. W artykule pt. “Kto 
przejął pieniądze przeznaczone dla Solidarności przez rząd Stanów 
Zjednoczonych” mówi się o tym, że agenci wywiadu izraelskiego i 
amerykańskiego mieli swoje wpływy w samym sercu Solidarności.
Trudno się spodziewać,aby później dobrowolnie zrezygnowano z tych 
wpływów.

Stan Sas

[POLPATRIOT] [Biuletyn PRP] [WOJNA KULTUR] [TLUMACZENIA] [Sluzby specjalne] [Financial Times, The ECONOMIST] [RECENZJE] [NATO] [ANTYPOLONIZM] [KOMENTARZE] [ANTYSEMITYZM] [IN ENGLISH] [POLISH-JEWISH CASE]